tot jij mij ziet

en zal bewonen

draag ik

donkere fluisteringen

binnenkamers

weliswaar gestaald

door waar maanlicht

zo zeer geduldig mee

wanneer mijn nacht

alle licht uitdoet

om duisternis in te ademen

ontdek hoe zoet

lucht kan zijn

hoe fleem ik me

in dit welbehagen

zielroerend neer

wanneer een zee

van verklaringen

haar aard opengooit

eindeloze golven

een anderszijn praalt

waarom in absurditeit

van beperktheid reizen

door alleen naar

de einder te staren

die je hemel verkleint

omdat voel

gevoed moet worden

laat ik mij

door wijdse

warmte verwennen

zover ’t oog

voel je diep in mij

wiegend gedragen

door mijn hartenklop

mijn kleine verborgen schat

slechts heel af en toe

maak ik je

met een vlinderkusje

liefdevol wakker

 
droom jij maar zacht

hou me vast

in dromerige waarheid

waar het grijze wordt verbloemd

met speelse schaduwen

die een altoos jeugdige

onbevangenheid tentoonspreiden

in je schaduw

ontdek ik de zin

om schepping

als uniek te zien

nog heel lang

zullen wij buitelen

in de nieuwe getijden

van onze gedachtengang

uit schemer en duister

zijn ze in komen en keren

zo zwierig mooi opgerezen

dat ze nu goudfonkelen

in onze tijd

zo warm en dichtbij

in lichtend mooi verlangen

toen je me ging helpen

alle zeilen bij te zetten

om de eindeloos

onuitputtelijke

uitgestrekte beweging

van intense schoonheid

in een notedop te vangen

is het ons

samen overkomen

het is eentonigheid

die de met groene droes

verdoken poel open drupt

tot een oord van begoocheling

net zolang zonlicht

door de wolken breekt

in volle heerlijkheid

subtiliteit verrijst

hoe verlang ik

naar zachte deining

die het zieldiepe

weerspiegelt

temidden van een hoogtij

golvende beweging

welke me op zuchten

doet roeien

zelfs al blijft

het stille gevoel overeind

er heel alleen te zijn

toch leg ik ieder jaar

op het wezenloos versteende

een rode roos neer

omdat ik hem

op de ons gekende weg terug

telkens weer welkom mag heten

toen ik in haar

verkwikkend rode blik

me samen met de bloemen

uit de slaap wist opgetild

waande ik

mij een vlinder

die zich dronken nipte

aan geurend lentelicht

waar bomen zich

in prilgroen verheffen

vogels hun lied

als een zacht wiegelied zingen

bosanemonen ons ruiselende

sprookjes verhalen

daar willen we verpozen

minnenkozend

elkaar een droom aanreiken

zo zielsvertrouwd

dat niets of niemand ons er

ooit nog kan weghalen

diep in mezelf

ben ik de zin

van leven

gaan zoeken

nadat almachtigheid

zodanig

mijn zijn

heeft beheerst

dat ik

de weg

naar de hemel

heb opgegeven