de hemel op de schouders

hoe jansalieachtig voort gaan ze

door een bos waar bomen

zich anders inkleuren

dan tijdens zomer

langs okergeel

wegritselend struikgewas

waartussen kastanjes

en noten liggen te pronken

tot ze helemaal één

met herfstgedachten

blijven stilstaan

op zoek naar lichtvoetigheid

laatste najaarsbloemen

heb ik als zweemzoete heugenis

in mijn armen

mee naar huis genomen

om hen als een weldadig

geurig overkomen

in mijn mooiste vaas

neer te zetten

op open zee heb ik

schoon schip gemaakt

obstakels over boord gegooid

om in verschoonde werkelijkheid

verder te gaan zeilen

eerder dan

de stem van hun hart

te volgen

staan ze ver van elkaar

zonder handen

elkaar nodig te hebben

me laven aan de bron

bracht met de ervaring

dat helder opwelt

uit troebel water

met haar loop mee

glinsteringen even oud

als de zon

in stille wateren vond

aan de monding

door eigen verwording

een open zee rustig

wordt ingedreven

met zeer zware laarzen

vegen van de regen

in zijn besmeurd gezicht

en een stervende zomer op de rug

struint hij in ’t onpeilbaar slijk

van geëffende velden rond

laatste greintjes

bittere oogst zoekend

waarmee hij zichzelf

tracht te overtuigen

dat hij de winter

door zal komen

de schoonheid

in het doodgewone ontdekken

maakt leven

zo onweerstaanbaar

bruisend

wonderlijk oprecht

zelfs als de morgen kil gloort

velden schemerig oplichten

akkers onder vallende bladeren

worden bedolven

getroost moet worden

door dauw glinsterend beleven

dat ooit als bloei ontstond

blijf ik hongerig zoeken

naar meer omwentelingen

tot ik ver voorbij de horizon

lentefrisse groei herontdek

waag het niet

om met drieste ophef

die scherp schrijnt

het lommerrijke

neer te halen

welke hij

met voortstuwende kracht

boven ons uit

heeft laten groeien

opdat wij

de lichtprikkels van zomer

als bijzonder

hebben kunnen neerschrijven

soms ben je

een vergezicht

zonder herkenning

dan zo dichtbij

dat jij jezelf

in mij verdicht

in het stromen

van men bloed

de woorden weer voel

dat uit leed

kracht zal groeien

wanneer je me diep

in de ogen kijkt

weerspiegel ik

mijn dromerig dwalen

opgaan

in zicht van beleven

met licht gefluister

omklem de hand

die zij jou toesteekt

niemand meer dan jij

verdient een warm

in de handliggend gegeven

want dankzij jou

kent zij leven

wil het verder beleven

al dartelen laatste vlinders

even speels

als bij prille lente

langsheen asters

die tot nu toe hun kleuren

nog daadwerkelijk openbloeien

witte scherven in een blauwe hemel

roodglorend ochtendlicht

en een kille wind

dwingen me tot uitdagingen

met heel andere inzichten

wanneer ik meen

je zachte stem

in bladgeruis te horen

bij kalme golfslag

je warme lach

in flikkering van sterren

je heldere blik bemerk

ontken ik dood

tot mist me dwingt

de kleur van wade

te onderkennen

waarin je stil

lag opgebaard

zonder houvast

mijn weg

moet verdergaan

in zichzelf gekeerd

blijft ze rustig staan

tussen wat is geweest

en nog moet geboren worden

tot ze in een moment

van waarheid

de overtuiging vindt

om tot bestaan te komen

verheven de wereld

haar kleuren toont

nog een laatste keer

zonder schoenen

langs het strand

zon en zee

vonkend rood

als één adem

voelen ondergaan

wegduiken in helmgras

en een aarzelende herfst

uitdagen

tegen de stroom in

vol levensdrift

elkaars naaktheid

beminnen

vraag je niet om vleugels

wijl wind gaan liggen is

wil me niet uitstrekken

in een leegte

met geen enkele betekenis

laat me woelen

in de aarde

leven tussen bloemen

die mij laten groeien

van droom in droom

waarin warme gedachten

met zwoele zuchtjes

en heerlijke kreetjes

het liefdevolle levendig houden

beseffen wij elkander eeuwig

in stille bedding

op golven van gewoonte

wachten tot  knisperend verkrullen

is mij een onthuld raadsel

pluk  toch open

met vermeende kleuren

zodat het in de palm van je hand

de reden kan neerleggen