open ogen

strelende handen

zacht verlangen

liefde ontvangen

niks doet er mee toe

vandaag

alleen het onverwachte

dat een nieuwe wending

aan mijn leven geeft

ik laat de wereld

me niet vertellen

dat sterven

het ergste is

maar willen inslapen

zonder een laatste kus

van hen die

me leven hebben gegeven

omdat ze

niet begrijpen

dat ik het moe ben

pijn te hebben

een klein knipoog-sterretje

naast opa-ster wil zijn

dacht donker

schilderde

licht

op een blauwe

achtergrond

wit

lijntjes

grijze emoties

om dieptekracht

te geven

aan de bloei

van mijn hart

door mijn ziel

ingegeven

midden schimmige omfloersing

dat alle bewegingen

in de lucht onderbreekt

donker schokschouderende

heuvelruggen die zich

als een soort laatste eerbetoon

rond hen uitstrekken

wacht ze met handen

die vasthouden stilaan loslaten

op het uithalen

dat zijn laatste adem breekt

door te vertoeven

in een wereld zoveel

groter dan gisteren

waar zonsopgangen telkens

weer rood openbloeien

tegen een blauwe hemel

vol met mogelijkheden

die gelukkig zijn voedt

wil ik een vlinder zijn

met een zwak voor bloemen

vol honingzoete werkelijkheid

ondanks hun voorbij snellen

om wonderwerken

niet te mislopen

die soms in

een fractie van een seconde

verloren gaan

is zij stil blijven staan

om de hemel als deel van haar

te ervaren

donkere dagen zoveel lichter maakt

een zienswijze

die zij gelukkig draagt

trillende heuvels

met kleuren ooit

door mij gevangen

werpen nu ook

schaduwen

licht vaardig

weliswaar

van op de plaats

waar ik

nu sta

spoken beelden

als vuurgevaarlijk

vanachter de horizon

een explosie

van verwondering

zal ons dwingen

te ervaren

dat de hemel in zijn

geen grenzen kennen

toch een vertrouwen van

schoonheid schenkt

die gedijt

binnen onszelf

last afgooit

als nietigheid

stof op de grond

kwijnend leven

door de mens

aan de wereld gegeven

vraagt om uitvergroting

van dromen

gesloten ogen

waarachter bomen

zich tooien met bloesems

die het verhaal van

dat ene zaadje meedraagt

met de hoop

op betere tijden

als mist me opneemt

tot ver uit zicht

tijd stil

als in slaap ligt

neerslachtigheid

me neerhaalt

licht jij het anker

zet alle zeilen bij

tot de zon

in zicht komt

omdat urenlang niks horen zeggen

niet aan te horen is

heb ik het als eentonige

kwelling naar binnengekeerd

met het eeuwig ruisen van de zee

mee beginnen zingen

tot ik in open communicatie

de stilte ben vergeten

in niemandsland

slaan ze

spijkers in lijkkisten

kinderen aan ’t front

verdriet spreekt oneindigheid

geen woord

die de stilte overheerst

dat wat ze van oorlog verwachten

verdiept

de reeds donkere nachten

dood overheerst moeders gedachten

nu winter

ijzig binnentrekt

zal ik koukleumend

de lente achterna moeten

tot ik ze zie bloeien

hunkerend neerga

om met open neusvleugels

haar geur te laten overkomen

noblesse oblige me meetroont

tussen velden klaprozen

langs hartje zomer om midden

hopen afgevallen blad

een laatste roos te plukken

jij en ik in meervoud

laten met waanzinnige hartenklop

sentimenten uitgroeien

tot een verlangen naar gehechtheid

die duidelijkheid schept bij elk van ons

liefde in zijn totaliteit omschrijft

een kijk op eeuwigheid midden leven

laat beseffen dat mijn grootste vijand

de onwetendheid is dat wij het land toebehoren

het rotsvast geloven ons een toekomst schenkt

zelfs al zit leven

vol onuitgesproken liefde

daarom gaat ze niet minder diep

omdat haar schoonheid

in stilte zit vervat

nacht trotseert

aangezien ze van onthechting

niets moet weten

heb de nacht geproefd

zwoel

zelfs zonder de nabijheid

van één enkele bloem

het is mijn lichaam

die de geur verspreidt

na het ervaren

van innemelijkheid

een ondeelbare eenheid zijn wij

weet ik zeker

net als jij

omdat jouw verlangen

als het mijne

aanvoelt

me geknuffeld weet

zoals ik warmte

en tederheid geef

samen iedere minuut

van de dag romantiek

uit het leven halen

de vaste overtuiging meedraag

dat ik blijf bestaan

nooit zal sterven

in het verhaal

jij neerschrijft

mijn leven dat ik kende

voor jou daar kon ik

eeuwig mee doorgaan

tot het me liet inzien

te worden gevormd

door eigen keuzes

houden van

me een ander

thuiskomen gaf

liefde een stem