met rust in mijn vleugels

een harde klap

jong mens

met grillig diepe nood

op mijn voetpad

dan berusting in d’ogen

de angst kwijt

zo ontsloeg God hem

van zijn pijn

soms doe je gewoon

wat je moet doen

laat je het oude leven

voor wat het was

stap je het nieuwe

binnen met

onvoorwaardelijke

aanvaarding van realiteit

Hele fijne dagen toegewenst

en natuurlijk alle goeds,

gezondheid, geluk, liefde en

voorspoed voor het komende jaar

Martine

deze namiddag voelde

het winterlandschap aan

als een bloem

die door koesterende

zonnestralen zijn witte

kelkbladeren openbloeide

zo mooi dat ik

mij waagde

tot diep in haar hart

midden wonderlijkheid

evenwicht tussen hemel en aarde

als Gods gegeven ging ervaren

als alles is geweest

een donkere maan

geen lichtstralen meer geeft

wind

verdriet niet langer

wegwaait

werkelijkheid

haar vraagt te vervagen

tot schaduw

wentelt ze zich in

tot onzichtbaarheid

zijn einder ver voorbij

je schudt herinneringen uit

op ’t gras

ze blinken

licht hun kracht

wijd open

oogverblindend blank

overspoelen ze

mijn dag

huil me tot de maan

een licht midden duisternis

jouw weerspiegeling

na elkaar

te hebben meegemaakt

voel ik je diep in mij

als een innemende

zacht deinende koestering

die ik omzoom met

warme dartele gedachten

dat je maakt tot

eindeloze oneindigheid

in het heftig tekeergaan

van de wereld om me heen

laten mijn handen

houvast los

me de vaste overtuiging

dat liefde me zal opvangen

geruststellend vasthouden

wijl ik uitzie naar ’t licht

dat ogen opent

hart verwarmt

stil geluk leven beheerst

storm me niet langer

meer bruuskeert

leg mijn pen neer

en wacht tot woorden komen

die mij laten beschrijven

de chaos in mijn lijf

zodat ik mij eindelijk kan

verzoenen met de tijd

die mij steeds dichter brengt

bij onbewoonbaarheid

Jij

die ik diep in mezelf ontdek

als veel meer dan mijn denken

al die tijd in het ritme van

mijn hartenklop hebt verborgen

noem ik mijn wonder

ontmoet ik hem in mijn stilte

weet dat hij mijn leven draagt

in hem een vriend zie die ik

een gelaat durf geven

herken in broosheid

grootse dingen

zijn zo diep menselijke kant

pas dan weet ik mezelf helemaal

hoe graag wil ik

na een nacht

vol gitzwarte twijfel

die de tijd met

verwarring vertraagt

verzuchten in jouw

warm gloeiend bewegen

dat mijn toekomst op d’aarde

aan de hemel oplicht

iedere dag weer

tot ik er vast in geloof

dat er leven is na de dood

als een beslommering

hangt de mist

over mijn wereld

zodanig dat

het me verontrust

of de bloemen van gisteren

nog bloeiend uit

de verdrukking zullen breken

wanneer de dag oplicht

dan wel onder

een winterse horizon

begraven liggen

met een nieuw begin in zich

ooit terug te bloeien

toen ik de zon was kwijtgeraakt

aarde het middelpunt van

hemel en hel leek te zijn

kromp ik elke oneffenheid vlak

wachtte me stil weg

van donkere onenigheid

tot het moment

ik mezelf in een nieuw

daglicht durfde stellen

uit mezelf bloeiend

de wereld

een bevredigd hart gaf

in warme habitat

van omstrengelde armen

verhoop ik

de donkere hemel open

om niet in verhevigde

ogenblikken van storm

terecht te komen

die tederheid benijdt

morgen verbiedt te zijn

met jouw passie als drijfveer

leerde ik mezelf kennen

ontdekken hoe ik in elkaar zat

wat ik nodig had

bloeide helemaal op

als een bloem

aangetrokken door de zon

hoger steeds hoger

waar ik mijn hemel

blauw terugvond

dat stilte

ons samenhoudt

jij stukjes van jezelf

erin achterlaat

ontdek ik

je dood voorbij

neen

ik ga niet weg

bij jou

maar bij mezelf

zoekend naar

een nieuw uitzicht

niet in mijn maar

in jouw hemel

bestaan doe je nog

je bent enkel gestorven

beschildert immer

mijn verbeelding