Echo

vogelvrij

 

laat mij

in jouw schaduw vliegen

vluchtend zweven

leren van jouw leven

met jou spelen in ons niemandsland

 als een zondagskind

dat vrijheid

zo zeer bemint

 vol liefde

mijn hemel zo blauw

had ik vleugels

zou me laten drijven

op de wind

de leegte verdragen

terwijl in mijn hart woedt

een liefdeskind

zo pril, zo mooi,

zo zeldzaam volmaakt

als lente mijn hart raakt

 

als wind de wolken

uit elkaar drijft

zet ik de deur open

neem een straaltje zonneschijn

terwijl slaapdronken schaduwen

mij versluieren in het parfum

van bloeiende loten

tot mijn lichaam

geurt naar lente

en stoeiende gedachten

mij schoonheid inprenten

 


warme wind speelt rond mijn lijf

til me op en speel met mij

hou me gevangen

in jouw lied

laat mij dansend bewegen

in ons refrein

de passie met jou delen

in een steeds herademend beleven

altijd bij jou zijn

Een tedere toekomst
 

heb me verschanst

in onbereikbaarheid

enkel kwaliteit van aanwezigheid

kan me genezen

me echte warmte geven

een schimmig spel


In een ver en vaag verleden

zijn ziel en lichaam

van haar weggedreven

ze bleek een deel

van een schimmig spel te zijn

zonder gevoelde pijn

één voetstap ongehaast en licht

maakten van haar

een volwassen, gevoelloos kind

ons liefdeslied
 

in een lied van ongereptheid

komt ons beeld tot leven

kennen gevoelens tedere gedachten

bewegen heel zachtjes

in een eeuwigdurend refrein

naar een innig samenzijn

winterzicht

 

hoe lang nog schrikt

de dag van licht

ligt er schaduw

over de zon

bolt de nevel zich op

als grijze rook

schreeuwt het

landschap nood

 als schaduwen leiden

in het licht van de zon

en geaaid door de wind

vlijen schaduwen

zich in de fleur van leven

deinen ze op en neer

zoveel levendiger dan eerst

kleuren het gebeuren

in blijvende nuance

 Ik mis je

’s Nachts als ik wakker word

niet meer kan slapen

de tijd barst van onwerkelijkheid

en mijn wereld scherft in realiteit

dan zoek ik blind

naar contrasten in het duister

omstrengel ze kluisterend

in voelende pijn

in eerste ontmoeting

 

ze aanvaardde de benepen vrijheid

die haar liet wegkwijnen

in eenzaamheid

leerde lichaamloos leven

met sidderingen voortbewegen

boosheid gedogen

door ze te verloochenen

tot vrijheid aanklopte

en zij zonder denken haar hart

een andere koers liet uitzwenken

ontwaken 

terwijl gordijnen

in rood verschuiven

word ik slaapdronken opgetild

jaagt verbeelding mij

in de twinkeling van jouw ogen

laat je liefde mij betoveren

kent het samenzijn

even geen tijd

 Amor heeft mijn hart gestreeld

toen ik nipte van jouw kussen

liet het zachte

mij smachten

in een onbeheerst verlangen

streek het langs

mijn hart en geest

voedde mij

met passionele warmte

die emotie streelde

 een nieuwe wind

met lange uithalen

en onstuimige klanken

verhaalt hij mij

zijn gevoel van heerlijkheid

te zweven met de geur van schoonheid

in een wervelende stroom van leven

leert mij voort  bewegen

met eigen streven naar diepe innerlijkheid

verlangen

 

wanneer de tijd

dromen breekt

en liefde drijft

in groeiende kracht

naar realiteit

dan zal ik niet wachten

 naar datgene

wat in gedachten dwarrelt

maar mij sidderend

overgeven aan verlangen

 Nachtmerrie

wanneer de wereld

iedere nacht zwart kijkt

stilte haalt haar

uit vergetelheid

telkens terugsleurt

naar het verleden

enge beelden

met haar speelt

dan nog blijf ze

schaduwloos dagdromen

een rustgevende slaap

ooit zal komen

 ze laten mij een droom lezen

waarom laat ik

inhoud zo maar gaan

klamp ik mij niet

vast aan woorden

die leven

pogen aan te reiken

om waarheid

te bereiken