poezendicht

wanneer ogen

me stervende zien

monden me

reeds doodzwijgen

omhels me dan

en ervaar

dat de dood

me nog niet heeft ingehaald

ik in de stroom van leven

nog warm meespeel

kom laten wij vandaag

de dag voor Nieuwjaar

allemaal samen

even verdergaan

dan het koude

in ’t bestaan

dicht bij elkaar

onze kleurrijke dromen

plukkend delen

en weten

dat samenhorigheid

ze reëel maakt

nog zoveel jaren lang

zullen wij buitelen

in de nieuwe getijden

van onze gedachtegang

uit schemering en duister

zijn ze in komen en keren

zo zwierig mooi opgerezen

goudfonkelen nu

in onze tijd

zo warm en dichtbij

in lichtend mooi verlangen

ontspringt

leeft en beweegt

raapt stenen

zoekt en wroet

onophoudelijk kronkelend

haar weg naar beneden

om in parelend

grijze schoonheid

zorgeloos verder te drijven

naar daar waar

 ze zichzelf verliest

in de onmetelijkheid

van haar streven

droomzachte herinneringen

leidraden me lichtend mee

gidsen me teder

naar waar onbegrensd

me de verbondenheid

met de sterrenwereld vertelt

en toen licht

flitsend aardde

wist men dat

creativiteit en destructie

in schepping samengaan

het leven vonkt

en sterven lonkt

terwijl de tijd verder glijdt

kerstnacht doorkomen

zonder kleerscheuren

had me geholpen

maar vannacht

heb ik het geloof

in samen verloren

helemaal alleen

in een nieuw leven

vraagt eenzaamheid

te vergeten

laat het gebeuren

in fluister

licht het op

met positieve gedachten

zodat naast

 de  beroering van magie

men ook de glimlach van

vrede van ieders gezicht

kan lezen

in het duister

dat de stilte beheerst

fluistert een hart

om kerstsfeer

tot zo echt

als een illusie kan zijn

de kerstman haar

met een bezoek verblijdt

ik geef ze water

verzorg ze goed

de bloemen

waarmee je mij

iedere morgen begroet

want ik weet

in hun opengaan

gedurende de dag

vertellen ze mij jouw hart

dat me met zoveel liefde omarmt

zelfs als storm

jouw weerspiegeling raakt

kringen rimpelen je

een kort moment

bodemloos weg

hoeft  jouw komen en gaan

me niet te verontrusten

want jouw zijn blijft

beroert mijn hart

met volle realiteit

zonnestilstand

weeft leven dicht

laat ons rouwen

om verborgen licht

donker zoeken

naar een glimp

van klank en kleur

reeds door de ziel bespeurt

ver in afstand maar

dichtbij in gevoel zijn wij

warm wonderbaar

dit omarmen

het maakt mij rijker

dan enig ander

en de regen fluistert

ben jij de waarheid

die ik voed

of schuilt

er leugen

in je overdadigheid

worden jouw vruchten

zuur geproefd

als ik zie

hoe zachte dood

iemand laat verscheiden

naar droomrijk

zal ik

 zonder angst

de deadline

naar stil  overschrijden

nooit hoeft spijt

om wat je hebt gedaan

weet het leidt

naar verdergaan

en rust je even

in wat onderweg

wordt gezegd

 neem mee wat raakt

maar ga

jouw eigen weg

geduldig verder

gedachten samen

wandelen reeds

in het voorbije

ontdekken gaandeweg

de plaats waar het hart heerst

geest schoonheid beleeft

eigen werkelijkheid

ons welkom heet

welk nut heeft het

steeds maar verder te trachten

haastig toekomst bereiken

zonder dat je

schoonheid onderweg ziet

niet geniet van

 zwevende nevels

 welke in avondschemer

sprookjes laten leven

duizenden sterren

die ons

zielveroverende lichtdromen

in donker rimpelend water tonen

de gouden gloed

die harten opent

en ons met een nieuw landschap

steeds herovert

waren het eerst

nog onzekere handen

die klei warm kneedden

toen ik vingertoppend

jouw zachte vormen

wist te verhalen

na oogholten duimend

in voorzichtig grijs de oneindigheid

van jouw blik modelleerde

laag na laag

de volle lippen

van je mond vormde

heb ik verder in eigen schrift

jouw emoties

naar mijn hart gegrift