de wind van vandaag

In de palm van je hand
wil mijn lijf
zich klein plooien

door vingertoppen gekoesterd
genieten van het zoetste
onderkomen

terwijl tijd zich in dromen twijnt

vul de wereld

met adempauzes

van jou en mij

lange lijnen

van het kristalheldere

dat ruimte geeft

waarbij vleugjes groen

explosief

naar boven geciteerd worden

een heel ander verhaal

voortdurend anders

voortdurend in beweging

naar dat ene moment van vrijheid

waar het waarneembare als gensters

tijd en ruimte overstijgt

naar grenzeloze mogelijkheden

omdat licht

nu eenmaal niet sterven mag

midden ons eigen landschap

waar wij

een leven lang hebben getracht

door te komen

hoe geniet ik

van het ogenblik

wanneer je zachte ademhaling

mee meevoert naar een werkelijkheid

die dromen overbodig maakt

soelaas biedt voor liefde

roerloos

rust ik hier

ongemoeid

door sluimer

met ingekeerde gedachten

vrij van vrees

uitziend op

een geurige vlammenzee

sereen

de tijd voorbij

jaag een droom na

het drijfzand in

rustpunt midden storm

een diepgaand verstild ogenblik

waarbij het nare mij

attent maakt op het goede

onvolmaaktheden

als mooi omschrijft

die op grond van waarheid

geen sporen nalaat

houden van

mogelijk maakt

vandaag ben ik

dat tikkeltje meer voelen

die passie

ongelooflijk

broze daadkracht

het onverhoopte

heel dichtbij

een haat

liefde verhouding

vrij

je moet verdwalen

om jezelf

weer te vinden

rondkijken

en weer verdwalen

ontdekken

herontdekken

je laten verrassen

door beweging

die haast

zo stil

door dromen stroomt

zonder einde

(foto zojuist genomen)

wat heb ik aan vleugels

wanneer ik de wind

niet durf voelen

beleven gehinderd wordt

door schaduwen

die dromen als

begoochelingen uitstrooien

totdat ik midden cirkels

mijn blikveld verruim

klaar ben in mezelf te leven

echtheid vertolk

in een klein plekje

van mijn hart

spinnen gedachten

hoop tot een zekerheid uit

dat ware liefde

zelfs niet even

uit elkaar rafelt

al is er soms

een afgesneden zijn

eenheid

vindt zich steeds terug

omdat stilte

stilte blijft

leven daar

prevelt

verlaat ik

mij erin

een haalbaar

nieuw begin

met een vluchtige welterusten kus

hielp hij haar

de hele nacht wakker

ontmoette ze de stilte

die over

verlangen sprak

nog voor hij wakker werd

heeft ze de deur

achter haar gesloten

op zoek naar liefde

schipperen tussen emoties

zonder stem

zoekend naar de grens

waar afscheid nemen kan

zonder dat twijfel knaagt

mijn kwetsbaarheid

toelaat om te gaan

wij nestelen ons

midden dromen

waar sprookjes ontstaan

weg van een wereld

waar gewoel dreigt

genieten

dicht in aanraking

van hartstocht

laten toe

waar een schuchter beven

toe leidt

in alle vrijheid

bij elkaar

verbeelding

heeft vannacht

ontheemd en in de war

een onheilzwangere maan

aan de hemel opgehangen

een schijnsel

dat de horizon ondermijnt

waarbij donker wegvluchtende vogels

welke ooit in rustig voortbestaan

midden dromen hebben geslapen

afwezig

in een nachtmerrie verdwijnen

lijkt het of mist

het waarnemen hindert

toch wil ik verder

om te zien

of binnen beslotenheid

schoonheid zich handhaaft

verzwijg mij

diep in je aarde

tot een droom

die door de lente

wordt meegenomen

naar waar ik

nooit meer

zonder jou besta

draag me

in de stroom van leven mee

naar die andere wereld

schraap

weg de aarde

op zoek naar mijn sporen

toren ze hoog

want ik wil niet

dat je zonder mij oogt

enkel rimpelingen

in de tijd

eenzaamheid

die zich donker aftekenden

aan de hemel

tot ze haar gedachten

overboord gooide

gevoelens

aan de kant schoof

van binnenuit een oplichtende

droomwereld liet geboren worden

die haar waarheid niet langer

aan het huilen bracht

als ziels verlenging

naar de sterren bracht