wieg bij dageraad

Als sterren glinsteren

 

als een droom

is de nacht open gegaan

wanneer kleine wezens mij

hun lichtleven tonen

in het overwelfde donkerblauw

mijn wereld omtovert

tot één uitgestrekte vrijheid

waar fantasie

zich eindeloos neervlijt

tot het zachte rood stijgt

 meer dan kijken

laat me kijken

onwennig verkennen

lonkend

van onder mijn wimpers

jouw stilogend

verleiden

 Diep in mij

draag jouw stem

in het donker mee

verberg de woorden

haast zonder het te weten

tot tergend traag

de slaap mij

jouw naam

laat herhalen

mij dromend laat graven

naar verwachting

die mijn hart wakend

niet durft dragen

 In de kringloop van leven

zoals jonge planten

glippen wij op Imbolc

uit moeders schoot

om tijdens Beltane

het hoogtepunt

van leven te bereiken

later met god Lugh

ervaring, wijsheid

en evenwicht te laten leiden

na midwinter

in de kringloop van leven

een nieuw avontuur te beleven

 als de lente komt

als hongerige koeien

naar het frisse gras

worden gedreven

de brasem

begint te spelen

gele bloemen van de gouwe

over de sloot hangen

de wei wit ziet

van bloeiende anemonen

zwaluwen zijn gekomen

dan wil ik

met jou stoeien

jouw zomersproeten

zachtjes zoenen

onze liefde laten open bloeien

in mijn handen

 

draag mijn illusie

in mijn handen

het verlicht mijn bewegen

dwars door schaduwen heen

helpt me mijn waarheid

naar een nieuwe wereld mee te nemen

laat je ontsnappen

 

wil jou

uit die kooi halen

jouw veren aanraken

helpen ontsnappen

aan een gekortwiekt leven

vleugels geven

om vrij te kunnen zweven

Nieuw leven

 

adem nieuw leven

bij het ontwaken

het verleden rust

laat de toekomst praten

mijn lijf eens gelaten

laat gevoelens praten

opgehouden die doelloosheid

mijn eigen golfslag leidt

Zoekend
 

het huis kraakt

ik draal

heradem woorden

die leeg zoeken

naar de stem

van een kind

in de puinhoop van leven

verdwaald geraakt

 samenzijn

jouw gefluister

geeft mij een schat

aan beelden

laat mij zien

in wiens armen

ik mezelf mag zijn

wanneer de nacht

ons opneemt

in zijn tederheid

Ontwaken

morgen zoent

na donker wroeten

minnestreelt

zacht teder

in warme ochtendgloed

langs haar naakte beeld

waait de tijd

lieflijk naar werkelijkheid

schaduw breekt

 

gensters vonken verlangen

spetteren in warmte

sporen krachtig

in de bloeitijd van leven

tot schaduw onverwachts

de toekomst breekt

zwartgeblakerd de jaren die volgen

een hart dat weent

Echo 

Echo hield haar

aan de praat

terwijl hij spelevaarde

doch Hera zon op wraak

sindsdien galmt ze

alleen maar na

verdroomt de tijd

in ijle lucht antwoordt pas

als het verleden rust

vogelvrij

 

laat mij

in jouw schaduw vliegen

vluchtend zweven

leren van jouw leven

met jou spelen in ons niemandsland

 als een zondagskind

dat vrijheid

zo zeer bemint

 vol liefde

mijn hemel zo blauw

had ik vleugels

zou me laten drijven

op de wind

de leegte verdragen

terwijl in mijn hart woedt

een liefdeskind

zo pril, zo mooi,

zo zeldzaam volmaakt

als lente mijn hart raakt

 

als wind de wolken

uit elkaar drijft

zet ik de deur open

neem een straaltje zonneschijn

terwijl slaapdronken schaduwen

mij versluieren in het parfum

van bloeiende loten

tot mijn lichaam

geurt naar lente

en stoeiende gedachten

mij schoonheid inprenten

 


warme wind speelt rond mijn lijf

til me op en speel met mij

hou me gevangen

in jouw lied

laat mij dansend bewegen

in ons refrein

de passie met jou delen

in een steeds herademend beleven

altijd bij jou zijn

Een tedere toekomst
 

heb me verschanst

in onbereikbaarheid

enkel kwaliteit van aanwezigheid

kan me genezen

me echte warmte geven

een schimmig spel


In een ver en vaag verleden

zijn ziel en lichaam

van haar weggedreven

ze bleek een deel

van een schimmig spel te zijn

zonder gevoelde pijn

één voetstap ongehaast en licht

maakten van haar

een volwassen, gevoelloos kind