Nieuw leven

Bloeit lente verfijning

terwijl zacht roze beukenbladeren

mij takken hoog

hun bloei van leven

in knisperende taal laten horen

spreidt zich onder de bomen

een bloembed van witte anemonen

en gele sleutelbloemen

in tere kleuren open

bloeit lente verfijning

en vertelt mij

in geur en schoonheid

de reeds nakende zomer

Hij laat me blozen


al voel ik zijn adem

laat hij mij blozen

zijn waaien nog ruw

zullen stranden in de schaduw

van warmte en geborgenheid

waar rust en stilte

de bovenhand krijgt

hoogzomer volop leidt

onzekerheid

als het wit krimpt

mijn taal wordt afgebroken

door onzekerheid

zit ik naakt te kijken

hoe het zwart

mijn werkelijkheid bedreigt

als duister leidt


laat me niet thuiskomen

waar duister leidt

emotie als

grillig diepe nood

vreemd kijkt

geen enkel

reikend gebaar

een werkelijkheid verraadt

 na een ijzig ogenblik

een plek die zich verraadt

door groei en uitdagende bloei

breidt zich schaduwloos uit

in zonderlinge kleuren

en vreemde geuren

tot na één ijzig ogenblik

de stam gebroken lijkt

 en schoonheid blijkt

verleden schijn

Ostara vieren

laat me op de heuvel

de drie vreugdesprongen

van de opgaande zon meebeleven

een groot vuur aansteken

om de godin van het voorjaar

leven en vruchtbaarheid te eren

twee dagen later

de houtskool die beschermt

tegen onweer

mee naar huis nemen

Aan mijn lief

wat kan dit anders

dan verliefd zijn

wanneer ik mij

door jou laat leiden

glimlach om de bijzonderheid

ik zorgeloos wil meeschrijven

aan de inhoud van liefde

die wij samen tekenen

Voor altijd bij mij


heb jou eindelijk

een naam gegeven

zelfs al werd jou nooit

een leven  toegestaan

in een laatste teer gebaar

een bladzijde volgeschreven

om jouw herinnering

daadwerkelijk met mij mee te nemen

 Lokt met zoete geur

pas ontloken pracht

lokt mij met zoete geur

schenkt een geopend hart

in tedere beleving

laat proeven van een kracht

die nooit zal vervelen

in het liefdevol nemen

en geven

In gevonnist wit
 

in gevonnist wit

grijpt hij zich

seizoenenlang vast

in sluierend groen

bang zijn broosheid

breken gaat

in huilend grijs

vermengd met

haar aardse schraalheid

in zachtheid

 

terwijl ik mij vergaap

aan de broosheid

van een dwarreling

geniet van de schoonheid

van een laatste adem

graai ik nog even

naar wijkende beleving

hou van mij

hou van mij

glimlach om mijn onwetendheid

leer me reizen

naar eigen waarheid kijken

laat me mijn lichaam weten

vergeten in de tijd

Genietend bewegen

wanneer licht

vrij spel krijgt

binnendringt

in jouw en mijn leven

dan zullen wij

genietend bewegen

in de intimiteit

die beelden spreidt

afstand nemen
 

als het morgen voorbij is

ik onthecht ben

aan haastig leven

beheers loslaat de sleur

dan zal ik rust vinden

in de traagheid

 Haar taal is schoonheid

een maansteen

die het schitterend blauw

van de hemel en zee weerkaatst

veredelt mijn leven

vertaalt schoonheid

weerkaatst warmte

draagt liefde

in puurheid

helder zijn mijn dagen

sinds schoonheid

mijn hart wist te raken

een beving door de dag

 

in aangroeiende woestenij

vervolg jij het pad

met intense koppigheid

jouw losgeslagen kracht

trekt een slepend spoor

van vernieling en dood

en toch dompel

jij me ook onder

in meegedragen geur van leven

wieg bij dageraad

in een verloren droom

wieg ik bij dageraad

een laatste vleugje hemel

heen en weer

lukt het me even

een stukje schoonheid te beleven

tot ik

in een spoor van tranen

de ervaring achterlaat

Als sterren glinsteren

 

als een droom

is de nacht open gegaan

wanneer kleine wezens mij

hun lichtleven tonen

in het overwelfde donkerblauw

mijn wereld omtovert

tot één uitgestrekte vrijheid

waar fantasie

zich eindeloos neervlijt

tot het zachte rood stijgt

 meer dan kijken

laat me kijken

onwennig verkennen

lonkend

van onder mijn wimpers

jouw stilogend

verleiden