de één zijn brood is de ander zijn dood

een zwerm vleugelblinkenden

blijven cirkelen

boven hun werkelijkheid

gedogen ijzig leven

weten samenblijvend te overleven

van wat in velden wacht

om in komende lente

een tweede groei

te herbeleven

wanneer we

midden somberheid

zonder notie van de tijd

in elkaars ogen naar leven keken

en dan verder zijn gegaan

in aanvaarding van

zowel donker als helderheid

ontdekten we ons immer samen weten

geen zin meer te zoeken

naar hun waarheid

te dik omkleed met bluf

maar ik weet

wanneer ze me ooit

 uit bittere nood toe neigen

dan geef ik hen

een kruimel hartigheid

ter mijner nagedachtenis

 En ze lieten mij zachtjes

bij hen binnendringen

met wijd open armen kijken

naar hun herinneringen

in samen verstaan

elkaar met woorden raken

voelde zo goed gisteren met de inwoners

van het ocmw bejaardentehuis

gedichtendag te vieren

ik geef me een naam

in een verhaal

waar ik

niet bestaande

in mijn tegenstrijdigheden

een eigenheid

weet te creëren

met leven

of toch niet

wanneer je

in zachte vleugelslag

de winden tussen ons

laat waaien

ontdek ik in jou

een mooie zomerherinnering weer

hoe je van tussen

groen gebladerde takken

met pulserend gezang

en toch zo tedere klanken

de zon voor mij liet opstaan

in steeds een nieuwe dag

ze loopt de morgen tegen

om de nacht te vergeten

waar wild gebroed

in walmend groen

uit hel gevreesde diepten

naar boven worden gedreven

zelfs wakend

in hun helse kreten

ieder donker uur steeds weer

 haar kinderangsten

als lotsbestemming

met hen meebeleefd

waai weg

de zo lang

en traag lijkende dagen

die met zijn

vol dwaze grillen

ons steenkoud laten rillen

dwingen ons

in de tijd te verdrinken

vol glazen grillen

pas wanneer je

oplicht boven nevel

die met parelogend

 weerwoord helpt

armelijke schaduwen

die ’s nachts

elkaars schraalheid sarren

te vergeten

weet ik dat licht

het leven

iedere morgen zegevierend

teruggeeft

zag hoe hij

vastgehouden

door kracht

verlittekend

werd weggesmeten

versplinterd

in d’aarde verdwaalde

zich door vogels

behoudend in een nest

liet verweven

ze wortelde

vertakte zich ondergronds

ergens te velde

zonder dat iemand

haar leerde kennen

tot jij

voorzichtig ging delven

schepje per schepje

haar hart licht deed groeien

naar zonnig open bloeien

wanneer hemels

grijs met rood de wereld

een paso doble toont

terwijl figurantlijkende bomen

mee in hun ritme

worden getroond

souffleer ik hen

 met mijn passionele dromen

 steeds verder

hopende dat hij

zich door het schouwspel laat verleiden

vooraleer het zal eindigen

en op het knoestige

ent ik jeugdigheid

met  tederheid

om stilzwijgend

af en toe kijkend

een jaarkring later

 hoogzomer te genieten

uit de bloei

van onze liefde

niet dat wij

de weg kwijt waren

hadden hem al lang

in eigenwijs verlaten

wilden zigzaggend

langs zoveel heen

heel anders kijkend

tastend elkaar bereiken

daar waar vrijheid

ons verbonden vindt

Ik ril oude wanen

raak nachtelijke aarzel

in duistere avond

tot jij groots opkomt

als baken mij de weg

naar veilig toont

waar toekomst

niet langer verleden

 maar morgen heerst

voetafdrukken wijzen

naar verder

iedere stap

weg van huis

brengt ons dichter

bij thuis

zodat wij eindelijk

in een eigen moment

onze liefde als waarheid

kunnen beschrijven

wanneer je

uit je cocon

durft kruipen

ophoudt

jezelf

te verschuilen

zul je

jouw waarheid

in gerijpte liefde zien

ik wil rusten

maar niet dood lijken

zoals zij

 die naamloos

naar de stroom van leven

zitten te kijken

 
(geschreven na tekening : zie hyves)

slaat nevel neer

dan dringen zonnestralen

de slaperigheid in

breken open

wat verborgen leek

met  zo’n volmaakte fijngevoeligheid

 oorsprong

terug zijn waarheid schrijft