Blodeuwedd

zijn gebeeldhouwd gelaat

waarin gebroken ogen

mij zijn doodsangst laten verstaan

maskeert zijn vroegere persoonlijkheid

en toch vrees ik

het ontzield omhulsel niet

 kleed het teder zacht aan

met herinneringen

en juist dat stapje verdergaan

waar werkelijkheid

verbeeldingskracht raakt

laat me ervaren

ik troost kan vinden in verhalen

het zweven tussen

fascinatie en fantasie

me heelwat

levensvisie kan bieden

in helderblauw en stralend geel

kleedt de lente

zich warm aan

met prilgroen leven

dra zal zij lucht en aarde

in samensmeltende kleuren bezitten

ons in haar waarheid

naar zomer laten zweven

zoals een rups

zich in verstarde slaaphouding

ingesponnen heeft

zo heb jij je

van de wereld afgekeerd

het wordt tijd dat je

een gat in de cocon knaagt

als vlinder

in realiteit ontwaakt

ziet hoe hij bij zijn lek

een nest van

gras en strootjes maakt

met omstrelend gezang

pronkend baltsend

een wijfje tracht te imponeren

zelfs een worm aanbiedt

om daarna in perfectie

tot paring over te gaan

al leeft ze diep weggedoken

bij ijzige tijden

beweegt slechts af en toe

in haar treurigheid

breekt zelfs bij tussenpozen

telkens weet ze

haar terug op te rechten

om bij lente

in volle vrijheid zichzelf

bloeiend weg te schenken

soms is een gebaar

zo verschrikkelijk

dat je niet wilt

het je raakt

liever eigen lichaam

buitentijds begraven

dan beroering van vroeger

te ervaren

nadat ze

wendend om elkaar heen

vol vrijheid

welbehagen spelen

volg ik hen

in hun ademtocht naar rust

waar het hart van hun liefde

wacht om ontdekt te worden

hevige windstoten omzeilend

gebroken beelden negerend

hebben wij elkaar haastig lief

langs de modderige karrensporen

die duidelijk omzoomd

door het landschap lopen

naar waar de einder

zich in blauw rood

wakker rekt

wanneer zon er voor zorgt

weiden in zachte nevel ontwaken

weet dan dat winter

zwak op zijn benen staat

vanaf nu

lente de dag draagt

terwijl vlijtige handen

zomer zwaaien

ik onderga

voel me hemels aangedaan

wanneer hij de geur

van een droomzachte slaap

door het open raam

naar binnen waait

bedwongen de angst

bij het ziel diep

naar binnen gaan

vrij ontdekkend in de stilte

het in zonnevlagend

welgemaakt gaaf

zelfs al heeft zij de omgeving

met haar geschiedenis doordrenkt

toont ze nog dagelijks

haar robuust ridderlijk zijn

de oude geluiden houdt ze

in haar schoot verborgen

om ongehoord de ellende

van uitgemergelde levens te kramen

wolkenvrij

schemering voorbij

het leek toverij

hoe spiegelingen

de diepere zin

van gerezen zon

deden blinken

mij  warm lieten leven

in het kuiltje dat wij

  samen deelden

wanneer ik me

naast zoveel anderen

in het uitstalraam van leven

spiegelend tegenkom

eigen reikt me de hand

vertelt wie ik ben

laat ik me niet langer

wegduwen door gespuis

rek me breed uit

ze aarzelt

in haar opengaan

terwijl anderen

in late winter

reeds volop staan te pronken

bang haar kleur en warmte

 te verliezen laat ze zich

door mijn verlangen omvangen

tot lente haar volkomenheid biedt

ik volop van haar waarheid geniet

al stopte

het halverwege

sluimert

het nu even

weet

dat het ongekend vervolg

dubbel minnend

zal zijn

hebzuchtigheid van nevel

dreigt alle beelden

traag glijdend mee te nemen

naar vage betekenissen

tot van overal klaarte

vol zelfvertrouwen stroomt

met vast overtuiging

werkelijkheid zichzelf terug toont

wanneer slaap

heel donker ligt verspreid

raak ik in zijn stil ademen

gedachteloos verloren

tuur ik beschaduwd

naar waar de dag

groot en weergaloos

in warme woorden op gaat staan