Ik knuffel mijn
Ik knuffel mijn
Na weggeslapen dagen
hebben indringende momenten
mij laten ontwaken
Mijn liefstte, lieve jij
mijn tedere toekomst
zelfs in schaduw blijf je mij nabij
Met zekerheid
omklem ik jouw handen
spreek ik jouw taal
met dezelfde verlangende warmte
Tederwaaiend ontstaan
Tederwaaiend ontstaan
Winden zwellen aan
tot ruisende fascinering
Lichtgeworden begeestering
drapeert ontloken gevoelens
als een schaduw om je heen
Ze bollen zacht op
in de taal van liefde
telkens weer
tot je begeeft
Sprekende ogen
Sprekende ogen
Stilte blikt zwijgend
getuigt intens verdriet
donkertranende ogen
weerspiegelen duistere fantomen
eens in donkerte opgenomen
Pluk het mooie
Pluk mijn rozen rood
op windstille dagen
nog voor ze ontbladen
in eindeloos dood
Geprangd in mijn armen
geur ik nog leven
koester hun streven
in warm erbarmen
Tussen beschermende bladen
verlang ik hen neer
in immer genieten
de herinnering steeds weer
en de roos zij ziet mens' wereld
toch zal ik je
mijn waarheid vertellen
omdat ik niks anders
te geven heb
zelfs al ben je bang
ze als de jouwe
aan te nemen
verbloem je mij
aangeziende wereld waarin
je leeft en ik beweeg
geen genoegen neemt
met mijn streven
liefde weert
1 reactie op dit bericht
Succes en een fijne tijd op deze blog. Groetjes
By patje1957 at 2007-08-03