het cadaver

weet dat ik voortaan

alleen de paden ga

waar ik geen vrees

voor ’t einde ken

geen stenen

hoef te rapen

enkel bloemen plukken

welke geluk vertalen

na een levenlang

in blozend bekoren

hem zal verwelkomen

die achter mij is blijven lopen

in mistig zicht

zweven wij ontdaan

raken ontbonden

vanwaar wij stonden

om uitgestrekter dan ooit

gebroken te gaan neerliggen

zelfs al weet ik

dat emoties delen

opluchting kan geven

deze moet ik zelf doorleven

niet in realiteit

maar diep in mij

zal ik de zin

van mijn verdriet vinden

heb ik

in ervaren

dromen achtergelaten

dan nog zal

een uitgestrekte morgen

me laten ontdekken

dat eenzijdig

liefde geven

nooit zinledig is

wanneer de avond

het licht dimt

het duister

mijn angst verlinkt

 dwingt dromen

op te geven

omdat verleden

ophoudt in ’t heden

dan weet ik

dat toekomst in dit aardse

geen bestaansrecht

meer draagt

zelfs al heb jij

onbegrijpelijke haast

om van de nacht

wakker te komen

ik vlij me graag

nog even tussen

onze dromen

die zo lieflijk zoet

met een overvloed

van hemels spelen

mij doorasemen

in een zonovergoten tuin

waar mijn berk

zijn stuifmeel strooit

massa’s bloemen

van de blauwe regen

het nest van de merels wegschemert

tracht ik jou

nog even te dromen

doch al wat vroeger was

schijnt vergeten

morgen begint

mijn nieuwe leven

 als haar chaperon

te willen fungeren

is slechts een slinkse poging

haar van vrouw

in hoer te transformeren

maar weet

zij reeds haar toekomst raadt

terwijl jij alleen maar

haar verleden

blijft verzinnen

het maakt me woedend

en opstandig te weten

dat vechten

geen zin meer heeft

steeds mijn grens

moet verleggen

omdat beperking alsmaar sterker

deel uitmaakt van leven

mijn weg nooit meer

zal gaan

maar me voor altijd

gedragen weten

zolang wij zijn

plukken wij onvermoeid

voor elkaar de mooiste bloemen

laten wij in herinnering

elk ogenblik

voor immer geuren

als een eindeloze droom

van liefhebbend en koesterend beleven

onder een helblauwe hemel

in jouw stilte

blijf ik zwijgen

want ik weet

dat in je volmaakte rust

ik de ruimte heb

volledig aanwezig

te zijn

wanneer wij

in een gestolen moment herkennen

hoe intimiteit van weleer

nog warmte spreekt

wees dan maar zeker

dat deze liefdesband

in nimmer rafelen

onverbreekbaar wordt

genoot zelfs

toen ik net van pop

 tot vlindermooi

in je web werd geweven

pas wanneer

jij mij

voor dood

had achtergelaten

hongerend

op zoek ging

naar een andere prooi

kwam mijn haat

te gek

mijn drang

naar zoet

en toch

wil ik proeven

éénmaal ervaren

hoe het is

de nectar

uit de bloem

te halen

rijk in te slapen

 als stilte

boven ons uitstijgt

jouw omarming

mijn vermoeid lichaam

rust laat kennen

zielsvol ben

van jouw koesterende aanwezigheid

sluimer ik na jaren droomvrees

in beschermd  weten

eindelijk zacht in

Overweldigend mooi

en tegelijk emotioneel

om de samenhang

en verbondenheid te ontdekken

zo’n moment wil je delen

alleen met degene

waarmee je hecht samenleeft

vertellen tranen vandaag

wat wij voor elkaar waren

morgen zullen we verdergaan

over de dood heen

elkaar blijven aanraken

 met wat eens is geweest

lees mij

in gestaag herhalen

ontdek mij

in mijn aanraken

blijf niet halverwege steken

in het beleven

want zo zul je nooit

mijn hele waarheid weten

nadat onstuimigheid

een schaduw over leven

heeft geworpen

je teveel puin

moet ruimen alvorens

verder te kunnen gaan

vlieg dan omhoog

doorbreek het licht van tranen

in een nieuwe regenboog