vergiftigd maal

toen donker

haar aardse kijk

van de wereld verdrong

trachtte

ze zich te keren

naar het helderzachte

om in resterende tijd

te verzinken

in oplichtend

mijn lief

nog kronkelt

het pad zich

van donker

naar schilderachtig mooi

ontdek ik de bloemenwei

waar wij

in schijn van schoonheid

gehecht raakten

aan elkaars aanwezigheid

ieder jaar ontdek ik

in de kortstondige

roze werveling

van bloemblaadjes

dat leven

het verlangen kent

om in eeuwige stroom

verder te groeien

elk voorbij moment

ons een verder ademen schenkt

wanneer een vergetelheid

terug gaat leven

loert op realiteit

is het aan mij

om niet te bezwijken

het te bestrijden

met een gedrevenheid

die me vroeger

onmogelijk leek

want zolang men de kracht

van het verleden

niet breekt

blijft het

zich herhalen

telkens weer

waar mysteries

visoenen laten spelen

wordt stralend gloeien

ontluisterd door troebelheid

overheersen duistere gedachten

leven zo intens dat de mens

enkel nog het noodlot

op zijn schouders torst

ik hou mijn ogen gesloten

om te voorkomen

dat gedachten worden uitgelicht

buiten mezelf gaan leven

in lichtflitsen

die afstand creëren

laat me even

wil eigen dromen

eigen keuzes

eigen leven

heb er nooit

bij stilgestaan

tijd bepaalt ook

mijn mogelijkheden

struikel niet

over wat heel

dichtbij ligt

door verder

te willen kijken

dan eigen horizon

bruisend en speels

ongecompliceerd

ontdek ik pril leven

onder een staalblauwe hemel

zonder zweem

van verstikkend

de leegte

warm opvullend

met zoveel tedere kleuren

en zoete geuren

dat ik gelukkig ben te zijn

tussen die schoonheid

zie je van ver bewegen

wou lijk vroeger

met jou komen spelen

maar hoe ik ook tracht

nergens vind ik de dag

die me naar jou bracht

want vandaag

kleurt zich nimmer

met de liefde van gisteren

ze opent de hemel

vlijt langgerekte schaduwen

op de wereld neer

laat ze bewegen

elkaar zacht strelen

met gebaren

die de zwaarte verjagen

net zolang tot ze

ineengestrengeld tonen

wat kwetsbaar maakt

vandaag heb ik

helemaal verloren

wat ik

stilaan miste

door mezelf

te hebben uitgewoond

voor ik in eigen nest

kon wegdromen

lijkt het of mist

het waarnemen hindert

toch wil ik verder

om te zien

of binnen beslotenheid

schoonheid zich handhaaft

wanneer wolven

zich groeperen

als dwazen azen

op een prooi

om te overleven

vertelt ’t geheim

binnen ’t geheim mij

dat deze wereld

veel te onzeker is

om me bloot te geven

het brakke

verzwaard

zodanig

dat uitzichtloos

zelfs het grensstellende

grimmig krijgt

wanneer prilgroen

uitgroeit

tot sierlijk knoppend geel

dan adem ik

warmte

over haar heen

tot ze

haar diepste wezen

voor mij open plooit

waarbij verborgen waarheid

zo verrukkelijk oogt

dat ze me compleet verovert

wordt het

tot op de bodem

koud doorschijnende

door warme sereniteit

ondergesneeuwd

lijkt het

of klaarte

samen met

volstrekte stilte

mij naar fantasie leidt

hoe graag

geef ik mij dan over

aan dit stilleven

dat de leegte

van mijn hart vult

vrijheid proeven

op zijn vrijest

laat je behaaglijk

lang uitgerekt

gebaar voor gebaar

naakt de vaart nemen

uit de tijd

met de deining mee

verrukking slagen

naar open zee

hun zwijgen

blijft ademhalen

in de stilte

van eenzaamheid

omdat ze verder kijken

dan de blinde muren

waar leven deint

in pril herontwaken