een winter lang

er schreeuwt

geen eenzaamheid

in mijn alleen zijn

omdat ik

me omgeven weet

door leven

dat met boeiende beelden

hoofd en hart behaagt

wanneer de zee

in haar oplichtend verhaal

het blanke zand verschept

en teruglegt

gaan wij

schelpen rapen

om onze bestemming

te verdagen

waar wij

ons vastklampen

aan souvenirs

om niet te vergaan

daar waar

de zee

blauwgroen

het strand op spoelt

schrikt schemer weg

ga ik

met wijdopen ogen

in het beweeglijke spelen

waar wezenlijke kleuren

me ruimte en vrijheid tonen

bewonderenswaardig

hoe ze leegte

met leven merken

als pluizige sluier

hun geelwolkende rijpheid

omhoog laten kringelen

zelfs in hun moment

het zomergroen toelaten

te verwerkelijken

hoe kon ik verhopen

dat ik met mijn

heen en weer lopen

haar slaapwiegend

bij mij kon houden

zo de tijd rekken

om nog even alleen

met haar gelukkig te wezen

wanneer de illusie

toch wordt weggehaald

een onvolmaaktheid

in de tijd

laat zich niet verstoren

zelfs niet door dromen

strekt zich uit

tot een blinde vlek

breekt fragmenten

vertekent en overdrijft

verloochent in verwarring

het leven

om duistere plannen

verder in te weven

in voorjaarswinden

gebaar jij

hoe ik mij

gezwind moet bewegen

vrij ademhalen

tussen datgene

wat het leven

tekent

hemels

wanneer je zoete lach

met zintuigen speelt

me vleugelstil

laat verdrinken

in de nectar

die liefde voedt

ziel met ziel

verbindt

het muffe

dat een winter lang

de sfeer heeft beheerst

kruipt schurftig

in de stenen

wanneer de zon

deuren opengooit

en een fris subtiele geur

kleuraccenten legt

in ’t nog gesluierd licht

waarbij sereniteit en sensualiteit

zich verenigen

tot een fascinerend spel

dat eindelijk

zijn vrije loop kent

te zwaar ademend

in de veel te enge ruimte

blijkt de waarde van het tijd zijn

volledig dicht geslipt

tot er wordt gedregd

naar de hartenklop van leven

schuimbekkend bewustzijn

zichzelf weerlegt

in de rimpeling

van het spiegelend water

ontdek ik

dat mijn verhaal

zich binnen

handbereik bevindt

met één enkel gebaar

kan laten verdrinken

tot een warrige spikkel

hun schuchter bewegen

lijkt om warmte

te smeken

om eindelijk

in aard van bewustzijn

met bloei te gaan dwepen

weten hoe

welgemaakt gaaf

met vlinders kan spelen

regen striemt

de dag

naar de nacht

terug naar

troebel

kolkende dromen

waar we in

donkere gedachten

verdrinken

daar waar

de stilte wordt gekleurd

door de klanken

van een schuimdansende branding

die als een teerwit bewegen

terugkeren naar de einder

waar magie alles overstijgt

laat ik mezelf verzinken

zonder jou

zonder vandaag

had ik nooit geweten

wat intimiteit delen

betekent

niks kan ons nog raken

het verleden

doet er niet meer toe

het enige wat nog telt

is samen lente weten

uit de troebele stroom

heeft het zich

als zeldzaam mooi ontplooid

bloesemend bewustzijn

bekoort mijn innerlijke

zo diep

dat er zelfs meer

dan sympathie

ontspringt

terwijl de groet

me warmte

toezwaait

ontdek ik

dat die weelde

veel te snel voorbij gaat

voel ik mij genoopt

me aan het overkomen

met een babbel vast te klampen

zodat er geen begin en einde

maar een samen

verdergaan bestaat

al zucht de akker zich

warm wakker

in de modder

toch is het wachten

tot hij zich uittrekt

in pril groen

om te weten dat hij

in verder aankleden

bloeiend zal opstaan