ring na ring

in zwoele avondlucht

wordt beleven

als herinnering geplukt

om als ruiker

mee te dragen

naar een nieuwe dag

die me verraadt

tijd de geur

van de nacht loslaat

waar restheuvels

het landschap tekenen

kronkelige kasseiwegen

zich langs rijen knotwilgen bewegen

klaprozen en korenbloemen

de bermen laten bloeien

winden het water van de beken

zilver laat rimpelen

en de holle weg

de oude trambaan terug ontdekt

daar wandel ik als gelukkig kind

terug in mijn herinneringen

restheuvels : heuvels die niet geërodeerd

zijn door hun rotsachtige ondergrond

wanneer zijn bladeren

verhalen ruisen

de zilveren stam bruisende

energie vertelt

zijn reikende takken mij

naar de hemel

doen kijken

en in blauw laat neervlijen

dan erken ik dat zijn leven

mij telkens verleidt

naar dromen

onmenselijk teder

wanneer wij samen

in dromen overnachten

en de wereld

met elkaars toverkracht

zacht weten in te kleuren

wordt ook ons leven overdag

een steeds weer beleven

van een sprookje

waarin liefdevolle woorden

de hoofdrol spelen

leer me emotie dansen

zodat ik jou kan verrassen

met het verbeelden van verlangen

onze lichamen zich plooien

met zoveel innigheid

intenser dan werkelijkheid

dat ons samenspel

een apotheose

in leven vertelt

samen

haast hand in hand

leven wij dromen

ontrukken ons

in geborgenheid

van de tijd

en ontdekken

in wederkerig geven

ons eigen leven

en het kind in mij

wil verder spelen

tot de ontdekking komen

dat er nog zoveel

valt te beleven

dat zolang ik maar

verlangen koester en

 honger naar nieuwe waarheden

ik jong zal blijven in het leven

omdat mijn werkelijkheid zich

in denken voortdurend hernieuwt

en ik oud worden

als verrijkend vier

net lijk opflakkerend vuur

zo verleidelijk dansend

slaat hij uit

tot kwellend bang

want terwijl hij hitte ademt

en verder spelend

verwoesting voedt

wedijver ik met hem over leven

tot hij  moe smeulend

na zoveel woede en haat

de duisternis toelaat

en me met de kleur

van dood achterlaat

pas wanneer jij

jezelf durft spiegelen

en gelooft dat weerkaatsing

werkelijkheid schijnt

zal je ontdekken

dat jouw hele zijn

zo lieflijk mooi blijkt

en  de spiegel

nooit hoeft te ontwijken

lijkt de burcht

uit het landschap

voor altijd weggescheurd

zijn  bouwval

tekent beeldend

het verleden

en verzucht mij

dat taal gekerfd

in stenen

steeds opnieuw

de hele waarheid

laat herbeleven

wanneer woorden strijden

met gevoelens

grijze vooruitzichten

me overwelven

donder en blikseminslagen

me in een puinhoop vlagen

en ik verzonken raak

in het donker

dan weet ik me terug

het verdronken kind

dat verloren

naar beneden zinkt

zijn ze slecht gezelschap

verkondigen ze me

dood en rampzaligheid

de bende in zwart en wit

die in kwetterende groep

van het open landschap

met hoge bomen

naar mijn tuin zijn gevlogen

of laten ze mij weten

dat ze hun nesten

met mijn aluminium afval

willen versterken

waar ze

als nestelend paartje

zich hun hele leven lang

op elkaar zullen verlaten

wat bij het gros van de mensen

de dag van vandaag

als reinste onzin

wordt afgedaan

als zomer vervlucht

in druilerig grijs

groei een adempauze zucht

en vogels verzwijgen

hun hulpeloosheid

wil ik de zon

voor je zijn

jou laten genieten

van warmte en tederheid

zodat je kunt uitbreken

in volmaaktheid

en wanneer je

me op afstand

jouw glimlach toont

weet dan dat mijn dromen

zoveel warmer zijn

dan het bij elkaar komen

immer in een wereld

waar chaos heerst

heeft men de kunst

van samenleven snel verleerd

en na een duikvlucht

vindt ze het lef

om terug op te stijgen

gelijk welke situatie

meester te blijven

want in  haar bewegen

bruist nu vertrouwen

en het besef

dat durven genieten

haar naar zichzelf brengt

als blikseminslagen het zicht

van duisternis

in lichterlaaie zet

kruip ik

helemaal in mezelf

voor een lange adempauze

tot  woede krimpt

in de uitgestrektheid van leven

die mij opnieuw laat bewegen

na te hebben genoten

van elkaars nieuwsgierigheid

willen wij samen verder dromen

op beider benen staan

en oud worden

in een boeiend leven

want als een open boek

zijn we voor elkaar

lezen wij de eigen ogen

en als Nux

me laat verdrinken

in de chaos van eindeloos

schaduw ik de sterren

die zo ver van leven staan

hoop ik slaapdronken

dat Morheus

me laat wentelen in dromen

die mij de omarming

van Hypnos beloven

tot het licht

me terug zicht geeft

en Eos mij

laat verder bouwen

aan vertrouwen

wanneer jij

lief teder wezen

als licht ontvlambaar verrijst

en jouw zwoele geur

in luchtstroom mee laat zweven

leg ik mij

bij werkelijkheid neer

en beleef

tot jij uitgebloeid verbleekt

de zomer met je mee