warm getekend

mee in haastige tred

zonder te genieten

tot een zanderige afdruk

van twee voeten samen

mij vraagt te zien

hoe de zon

de zee meeneemt

in warm bewegen

met omarmde voel

het waagt toe te geven

aan wat beleven heet

ik heb nog altijd niet

over jou gedroomd

als heel existentieel

je blijft

een droombeeld

dat verlangt naar wezen

 



schilderij van Pascal Van Den Steen haar vader

als gedachten

een hele nacht lang

schelpen rapen

op het strand

is het omdat zij

een donker huis

verwachten

al blijft

het hart hopen

op gloed van houtskool

in de haard

hoe genoten we

van elkaars

ontwaken

toen we gingen

meespelen met

het groene bewegen

in vol vertrouwen

het immer blauwe

aanraakten

wildvreemd dobberen

op rimpelende plooien

bood  me

een blauwe hemel

waar ik mezelf als

wit wolkje terugvond

als hoogtij

golven trekt

naar het strand

kristalbroze parels

glashelder schitteren

in het bewegen

tracht ik

dat uitgestrekt beleven

naar binnen te keren

om het

in mijn hart

vast te houden

wetende dat wanneer

de maan zich

achter wolken wegsteekt

er aan illusies

grenzen

worden gesteld

na je te hebben toegedekt

met schaduwgeruis

dat zo lekker naar stro ruikt

ga ik erover waken

niks je kan deren

in teder openbloeien

tot jij je helemaal vrij

voor niks beducht

losrukt uit je schuilplaats

jouw volmaakt mooie

met mijn ogen

rijk kan oogsten

verdrinken

in uitgestrektheid

meedeinen

in rust

leren hoe je de sterren

van de hemel kan meenemen

zonder dat

iemand ze mist

met jou mijn lief
alleen

alleen met mezelf

op weg geweest

om bij iedere bocht

even stil te staan

met de hoop

dat een mooi zicht

mijn wereld

zou klaren

tot ik doodvermoeid

in ’t geweeklaag van kraaien

ben teruggekeerd

toen we zagen

hoe bomen

hun uitdagend

openbloeien spiegelden

in ’t rimpelend water

omzoomden we

het beeld met woorden

en namen het

als herinneringsbuit

naar morgen mee

heel zacht hoor ik

haar zuchten

om zichzelf te verhullen

zodat geen slijk

haar kan besmeuren

troebel kleuren

in de vloed van bestaan

als verbloeit zou worden

weg geplukt

langsheen ruwe stenen

die een verleden

van ridderlijke

heldhaftigheid uitbeelden

zochten we licht

voorovergebogen

en spinnenwebben gedogend

onze weg naar boven

om in het licht

te zien dat wij

in de uitgestrektheid

om ons heen

het groene

dat er nog is

zo zeer

moeten koesteren

ver in afstand maar zo

dichtbij in voel zijn wij

warm wonderbaar

dit omarmen

het maakt mij rijker

dan enig ander

dit is niet zomaar

een alledaagse zomerdag

waar we met wanneer zien we

elkaar weer uiteengaan

maar een etmaal

dat jou en mij

naar een morgen brengt

met heimwee naar vandaag