meespelen

wildvreemd dobberen

op rimpelende plooien

bood  me

een blauwe hemel

waar ik mezelf als

wit wolkje terugvond

als hoogtij

golven trekt

naar het strand

kristalbroze parels

glashelder schitteren

in het bewegen

tracht ik

dat uitgestrekt beleven

naar binnen te keren

om het

in mijn hart

vast te houden

wetende dat wanneer

de maan zich

achter wolken wegsteekt

er aan illusies

grenzen

worden gesteld

na je te hebben toegedekt

met schaduwgeruis

dat zo lekker naar stro ruikt

ga ik erover waken

niks je kan deren

in teder openbloeien

tot jij je helemaal vrij

voor niks beducht

losrukt uit je schuilplaats

jouw volmaakt mooie

met mijn ogen

rijk kan oogsten

verdrinken

in uitgestrektheid

meedeinen

in rust

leren hoe je de sterren

van de hemel kan meenemen

zonder dat

iemand ze mist

met jou mijn lief
alleen

alleen met mezelf

op weg geweest

om bij iedere bocht

even stil te staan

met de hoop

dat een mooi zicht

mijn wereld

zou klaren

tot ik doodvermoeid

in ’t geweeklaag van kraaien

ben teruggekeerd

toen we zagen

hoe bomen

hun uitdagend

openbloeien spiegelden

in ’t rimpelend water

omzoomden we

het beeld met woorden

en namen het

als herinneringsbuit

naar morgen mee

heel zacht hoor ik

haar zuchten

om zichzelf te verhullen

zodat geen slijk

haar kan besmeuren

troebel kleuren

in de vloed van bestaan

als verbloeit zou worden

weg geplukt

langsheen ruwe stenen

die een verleden

van ridderlijke

heldhaftigheid uitbeelden

zochten we licht

voorovergebogen

en spinnenwebben gedogend

onze weg naar boven

om in het licht

te zien dat wij

in de uitgestrektheid

om ons heen

het groene

dat er nog is

zo zeer

moeten koesteren

ver in afstand maar zo

dichtbij in voel zijn wij

warm wonderbaar

dit omarmen

het maakt mij rijker

dan enig ander

dit is niet zomaar

een alledaagse zomerdag

waar we met wanneer zien we

elkaar weer uiteengaan

maar een etmaal

dat jou en mij

naar een morgen brengt

met heimwee naar vandaag

wanneer illusies

rood gaan openbloeien

zich vermenigvuldigen

als de bijen

die rond hen zoemen

waan ik mij een koningin

die tussen hen in

met eigentijdse glimlach

werkelijkheid

tracht open te breken

zoals het lappendeken

op mijn bed

waarop ik nog niet

uitgekleed neerzijg

om de kleuren

warm te voelen

zo lagen de velden

gisteren in zachte

uitnodiging te wachten

op mijn thuiskomen

Ik sta aan de kant
s’morgens vroeg
de waterlelie moe
van haar dag die
is omgegaan heeft
besloten zich
te sluiten

dan gooi ik
doorzichtig
een kiezel
in het water
zodat de kringen
haar doen besluiten
voor mij weer
open te gaan




Een gedicht geschreven door mijn lieve vriend Cor
naar aanleiding van mijn dicht en schilderingetje Waterlelies

dank dat ik je inspiratiebron kon zijn

zelfs wanneer zij

vanuit de diepte

met groei

het troebele wegwerkt

haar diepe gevoel

van zuivere schoonheid

aan de oppervlakte

tentoonspreidt

blijft ze ook twijfel dragen

als bij donker

het gouden hart

zich sluit