Goed besluit
Ik sta aan de kant
s’morgens vroeg
de waterlelie moe
van haar dag die
is omgegaan heeft
besloten zich
te sluiten
dan gooi ik
doorzichtig
een kiezel
in het water
zodat de kringen
haar doen besluiten
voor mij weer
open te gaan
Een gedicht geschreven door mijn lieve vriend Cor
naar aanleiding van mijn dicht en schilderingetje Waterlelies
dank dat ik je inspiratiebron kon zijn
waterlelie
zelfs wanneer zij
vanuit de diepte
met groei
het troebele wegwerkt
haar diepe gevoel
van zuivere schoonheid
aan de oppervlakte
tentoonspreidt
blijft ze ook twijfel dragen
als bij donker
het gouden hart
zich sluit
als een wassen beeld
wanneer ik
in die bleke hemel
als een wassen beeld
breekbaar stil
schimmelig verkwijn
ga ik je dan missen
met regenbogen dwepen
volwaardig
tot ik
van leven doodga
ga ik
verder jouw weg
omdat bij elkaar
mij volwaardig maakt
strooi me uit
kist me niet
ben bang in het donker
maar strooi me uit
en laat me herademen
in de bloei van mijn boom
louter dromen
van een waadbare stroom
in volle zomer
met louter dromen
en glinsterende schijn
wordt hij gedreven
tot fluisterende kringen
die schuimend verzinken
in oneindigheid
dronken van licht
als vroege bloemen
zich als hartstocht
ontvouwen
levendige geuren
fris opstijgen
verzinken en weer trillen
lach ik met hoge hartslag
en vlammend ongeduld
de mist gans weg
om dronken van ‘t licht
hun kleurengloed
te proeven
de meidoorn
zijn het niet de doornen
tussen het voorjaarsmooie
en herfstig dieprode
die zijn aardse
vasthoudendheid
verwoorden
eerder meegenomen ogenblikken
langsheen dansend wit borduursel
ga ik des te harder door
met het zoete te vergaren
voor de versombering
die in de lucht hangt
helledonker openbreekt
binnenkamers in eerder
meegenomen ogenblikken
troost zal moeten zoeken
de linde
het is de lente
die met frisse kleuren
en nieuwe geuren
de linde
in zijn nog donkere jas
doet verlangen
naar eigen
lindeknoppen
en blonde blommen
om vliegende stromingen
tot rust
te dwingen
zo graag
wil ik mezelf
aan haar kwijt
wanneer zij
in haar ontwaken
een schoonheid straalt
die zo’n volkomen
rust geeft dat stilte
niet wil wijken
openbloeien
bij de hulst
die het lijden
van Christus meedraagt
bemerk ik vandaag
kleine witte
openbloeiende bloempjes
die mij
met een heel ander gevoel
naar de wereld laat kijken
in het schaduw van het kruis
in de schaduw
van het kruis
valt me
jouw stilte op
tot ze
wordt gevoed
met herinneringen die als
kringelende schaduwen
zo gluiperend
van aard
nog steeds
mijn lijf verteren
over de stilte
blijft oud zeer wakkeren
nachtenlang
als een lange trilling
tot het doodgaat
als destijds
witter dan
’t wit van kleur
witte berkenstammen
de glans die afstraalt
van witte berkenstammen
toont almoeder aard
als offer
wanneer vlammen uitslaan
zal zij de gloed inderhaast
trachten te smoren
omdat ze nooit meer als offer
hoog in de lucht
wil worden gestoken
waar stilte haast zichzelf verteerd
pas nadat
het neerdwalend donker
uit elkaar barst
de leegstroom
zich zwijgend
voltrekt
ruimte achterlaat
waar stilte
haast zichzelf verteerd
zal ik rust vinden
een zomers lied
druppelregen en een lentezon
helpen hem
met wakker worden
en wanneer de wind
het prilgroene
laat wemelen
hoor ik hoe er
in zijn ruis
reeds een zomers lied schuilt
ver in lente
onder weg ijlende
bloesembladen
staan groen
aangeklede bomen
weer bos
te wezen
1 reactie op dit bericht
Martine