zonder slapen
toen jij mijn naam noemde
zo zacht dat mijn verlangen
werd aangewakkerd
heb ik het licht uitgedaan
om met weinig woorden
en heel veel tijd
zonder slapen
tot dageraad vlaagt
op gevoel
de liefde te ontdekken
dag en nacht bleef donker
hoe ik ook trachtte
het met kracht
naar mijn hand
te zetten
dag en nacht
bleef donker
tot ik
met het hoofd
in de wolken
de grond ging voelen
geen moeite had
kleur te geven aan leven
het teveel hemel
in de stilte
vraagt ’t groene
te zingen
met kracht
van herinneringen
waar bloei en weelde
zit verweven
belevenals groene kroos
drijft beleven
op het gladde watervlak
het verdiept zich niet
maar verwaait gedeeld uiteen
tot bij de rand
om vervreemd van oorsprong
door harde waarheid
uit het water te worden gehaald
blijven qdemen
één en al inzicht
legt ze mist
om haar heen
wat ze voelt daar
zal ze later
dieper op ingaan
nu wil ze enkel maar
blijven ademen
de gedachte loslaten
tot ze
van binnenuit
zichzelf hervindt
valeriaan
hoe kan ik
haar plukken
zij die diepgeworteld
teer openbloeit
als een droom
in leven
Mu-Zee
vandaag
verzwijgen wij
leeftijd
in onze lach
een eeuwig jong
gezelschap
volop lol
trappend
langsheen
een ratatouille
van belevenissen
die Mu-Zee biedt
(tekenacademie op stap)
midzomernacht
als gedragen
door de dag
de nacht zoveel lichter
lijkt dan gisteren
magie tussen
wit walsende mistflarden
weggezonken schatten
rafelend blootlegt
weten we ons gezegend
met voorspoed
rijk vooruitzicht
vastgekleefd in stof
verbloemen ze
zichzelf
voor een te vroege zomer
terwijl onderaarde groei
reeds bekwaam is
om betekenis te geven
aan rijk vooruitzicht
door lust ingekleurd
wanneer dag en nacht samenkomen
donker in licht smoort
tot twilight zone
drijft elk op eigen adem
naar waar eeuwigheid
vleesgeworden illusies schept
door lust ingekleurd
(schilderij Pascal Vandensteen)
kwetterend gerucht
rukken ze zich los
weg van het nest
om met luid geschreeuw
en in wirwar
hun vrijheid te preken
even later zullen ze
naar het duister
terugkeren omdat
het met kwetterend
gerucht is vervuld
kruipt de kiltein weerklank van extase
kruipt de kilte
traag de ruimte in
die zichzelf steeds meer
en meer verdiept
in de leegte
de linde
weet ik hem
door overlevering
reeds over de helft
van zijn boomleven heen
nog steeds
bloeit hij
mijn zoete dromen
in juni dichterbij
al moet ik bijwijlen
zoemende bijen
als donker wolkje aan
de hemel erbij nemen
met één maaibeweging
in wuifgebaren
waaien ze vandaag
onder lage luchten
eigenwijs en spontaan hun taal
tot nazomer
met één gehaaide
maaibeweging het gerijpte
zal wegzeisen
onverdroten vlammen
zich nestelend
tussen groen gras
lagen ze wolken
vol verlangen te plukken
tot de zon
er rood doorheen gloeide
onverdroten vlammen
als hete handen
rode wasemplekken
over hen spreidden
het zomerzoete
Ik laat hem
in mijn lach
helemaal vrij
tot hij zich
als zeer verfijnd
aanbiedt
het zomerzoete
te proeven
verbeelding
verbazend
hoe het gaandeweg
zichtzelf uitwist
voor verbeelding
haar weg kon gaan
het honingwilde
in stormgeweld neergezet
had ik geen hoop jou ooit
in groei te zien
tot een jaarkring later
ik met versluiering
jouw loop tracht te vertragen
om het honingwilde
nog verder dan lente
te mogen drinken
mijn hele leven
wil zo graag
dat ruisende
vol zomerwind
meenemen
naar de diepste lagen
van mijn ziel
vlinderlicht wemelend
warm mijn hele leven
verder dragen
klaagzang
pijn schreit de klaagzang
zo schemerdonker
in de met bloedbesmeurde
wapperende vaandels
2 reacties op dit bericht
Cor
Martine