de linde
weet ik hem
door overlevering
reeds over de helft
van zijn boomleven heen
nog steeds
bloeit hij
mijn zoete dromen
in juni dichterbij
al moet ik bijwijlen
zoemende bijen
als donker wolkje aan
de hemel erbij nemen
met één maaibeweging
in wuifgebaren
waaien ze vandaag
onder lage luchten
eigenwijs en spontaan hun taal
tot nazomer
met één gehaaide
maaibeweging het gerijpte
zal wegzeisen
onverdroten vlammen
zich nestelend
tussen groen gras
lagen ze wolken
vol verlangen te plukken
tot de zon
er rood doorheen gloeide
onverdroten vlammen
als hete handen
rode wasemplekken
over hen spreidden
het zomerzoete
Ik laat hem
in mijn lach
helemaal vrij
tot hij zich
als zeer verfijnd
aanbiedt
het zomerzoete
te proeven
verbeelding
verbazend
hoe het gaandeweg
zichtzelf uitwist
voor verbeelding
haar weg kon gaan
het honingwilde
in stormgeweld neergezet
had ik geen hoop jou ooit
in groei te zien
tot een jaarkring later
ik met versluiering
jouw loop tracht te vertragen
om het honingwilde
nog verder dan lente
te mogen drinken
mijn hele leven
wil zo graag
dat ruisende
vol zomerwind
meenemen
naar de diepste lagen
van mijn ziel
vlinderlicht wemelend
warm mijn hele leven
verder dragen
klaagzang
pijn schreit de klaagzang
zo schemerdonker
in de met bloedbesmeurde
wapperende vaandels
in lichterlaaie
als de dag rood
dicht gloort
breek ik uit
laat los de tijd
met ingedeelde uren
om gretig
’t vlammende te zoeken
in lichterlaaie
de volmaakte overgave
neer te schrijven
warm getekendverbloem je schaduw
in de mijne
omringd door
krans van stralen
warm getekend
met heden
dat ik zo liefheb
in warm bewegen
|
|
mee in haastige tred
zonder te genieten
tot een zanderige afdruk
van twee voeten samen
mij vraagt te zien
hoe de zon
de zee meeneemt
in warm bewegen
met omarmde voel
het waagt toe te geven
aan wat beleven heet
een droombeel (voor Bernadette)
ik heb nog altijd niet
over jou gedroomd
als heel existentieel
je blijft
een droombeeld
dat verlangt naar wezen
schilderij van Pascal Van Den Steen haar vader
al blijft het hart hopen
als gedachten
een hele nacht lang
schelpen rapen
op het strand
is het omdat zij
een donker huis
verwachten
al blijft
het hart hopen
op gloed van houtskool
in de haard
meespelen
hoe genoten we
van elkaars
ontwaken
toen we gingen
meespelen met
het groene bewegen
in vol vertrouwen
het immer blauwe
aanraakten
wit wolkje
wildvreemd dobberen
op rimpelende plooien
bood me
een blauwe hemel
waar ik mezelf als
wit wolkje terugvond
kristalbroze parels
als hoogtij
golven trekt
naar het strand
kristalbroze parels
glashelder schitteren
in het bewegen
tracht ik
dat uitgestrekt beleven
naar binnen te keren
om het
in mijn hart
vast te houden
wetende dat wanneer
de maan zich
achter wolken wegsteekt
er aan illusies
grenzen
worden gesteld
volmaakt mooi
na je te hebben toegedekt
met schaduwgeruis
dat zo lekker naar stro ruikt
ga ik erover waken
niks je kan deren
in teder openbloeien
tot jij je helemaal vrij
voor niks beducht
losrukt uit je schuilplaats
jouw volmaakt mooie
met mijn ogen
rijk kan oogsten
met jou mijn lief
verdrinken
in uitgestrektheid
meedeinen
in rust
leren hoe je de sterren
van de hemel kan meenemen
zonder dat
iemand ze mist
met jou mijn lief
alleen
in de donkerte
wil zien
in de donkerte
verdriet
verdiept kleuren
om uit het kielzog
van dromen te komen
te ontdekken
wat bij mij hoort
wind waait
hoe waait hij
veranderlijkheid
over haar heen
wijd vloeiend
nimmer leeg
opdat zij
in zijn rijk avontuur
zichzelf wervelend
zou ontdekken