met een koud hart
als binnen mijn armen
windvlagen
vuur heeft verwaaid
ril ik de storm
met een koud hart
tot bedaren
het gehavende
vast in mijn hand
met een koud hart
als binnen mijn armen
windvlagen
vuur heeft verwaaid
ril ik de storm
met een koud hart
tot bedaren
het gehavende
vast in mijn hand
tot mijn laatste adem
als leven zelf besluit
de deur achter mij te sluiten
wil ik niet jaren eerder reeds
zijn doodgegaan
maar tot mijn laatste adem
het onbenutte bovenhalen
dat de kille kamer
rijk bevlindert
in verste verte verder
vanuit engelperspectief
vleugels helemaal openplooi
ring na ring

als groene tijden mij
in warme blijken drijven
bloemen en vruchten
in de hand mag dragen
verknocht
aan ’t zoete raak
helder en zonneklaar in weelde
van heerlijke zekerheid baadt
ken ik eindelijk weer zomer
wanneer je zoete lach
in nat zwiepend gras

vogels zonder vleugels
met onvaste zilveren schijn
zitten zich helemaal
donker te verliezen
in nat zwiepend gras
nadat ze door fel
ophitsende wind
uit een wolkenbressend
groen vertekende hemel
werden gedreven
in wondere waarheid
bezield

in ‘t kringelend uitdeinen van je stem
zo getekend door het tere
verliezen golven hun vaart
kan ik vol van beleven
dobberend op adem komen
helemaal één wezen
met heel veel pure chocolade
met stemmige muziek op de achtergrond
een wit laken over de tafel
kaarslicht en heel veel pure
chocolade in de schaaltjes
zo tracht hij als niet elk ander
tussen gewoontegetrouwe dagen in
romantiek uit de lucht te halen
gewilde liefde levendig te smaken