in de donkere deining
hou me vast in jouw morgen
wanneer ik op zoek
naar de vlinder
als ziel
in de donkere deining
van een mensenzee
dreig neer te vallen
in de donkere deining
hou me vast in jouw morgen
wanneer ik op zoek
naar de vlinder
als ziel
in de donkere deining
van een mensenzee
dreig neer te vallen
in een veld vol bloemen
Blodeuwedd

als in betoverend grensgebied
Blodeuwedd
donker en licht
met elkaar verbindt
elfen en aardkinderen
in de vuurrode gloed
van een opkomende zon
samen spelen
dan zal de nieuwe tijd
vlug openbreken
wedergeboorte van leven
een feit zijn
(Blodeuwedd : Keltische bloemengodin)
met vooruitzicht tot openbloeien

terwijl een desolaat
gesculpteerde akker
zich lichtvaardig
ligt te vergapen
tot zomer haar ziel
misschien blootlegt
neemt de berm
het prilgroene
dankbaar aan
als lente met een zucht wind
en een sprankel zon
komt aanwaaien
samen ontwaken

wijl de zon
als gouden koestering
de hemel oplicht
witte wievenslierten
hun parelende taal
over het natte gras uitwervelen
verliezen wij onszelf
in het zintuiglijk genoegen
van samen ontwaken
stilte
meelevend met het drama
dat zich heeft afgespeeld
in Zwitserland
geen gedicht morgen
mijn gedachten gaan uit
naar slachtoffers,
familie en naasten
die getroffen zijn
essentie
door zijn voortdurende verandering
raak ik mee opgetild
in wat wacht om nieuw
herontdekt te worden
steeds weer tot er zich
in verweerd volgroeiing vormt
los van de wereld vol van mysterie
met hem essentie verken
volmondigheid
de stilte van het huis
herinnert haar
hoe ze in het donker
verder met poppen ging spelen
haar gedachten in een zakdoek
nat van tranen verfrommelde
tot volmondigheid toeliet
haar kindzijn te verhalen
in wonderlijke verwachting
samen
wij hebben niet gesproken
enkel elkaars hand vastgenomen
het pad verder afgelopen
op zoek naar onszelf
het samen zwerven
verrijkt ons leven
brengt volkomenheid
in wederzijdse deling
nauw verstrengeld
is sindsdien ons zijn
een droom die blijft