met vooruitzicht tot openbloeien
terwijl een desolaat
gesculpteerde akker
zich lichtvaardig
ligt te vergapen
tot zomer haar ziel
misschien blootlegt
neemt de berm
het prilgroene
dankbaar aan
als lente met een zucht wind
en een sprankel zon
komt aanwaaien
samen ontwaken
wijl de zon
als gouden koestering
de hemel oplicht
witte wievenslierten
hun parelende taal
over het natte gras uitwervelen
verliezen wij onszelf
in het zintuiglijk genoegen
van samen ontwaken
stilte
meelevend met het drama
dat zich heeft afgespeeld
in Zwitserland
geen gedicht morgen
mijn gedachten gaan uit
naar slachtoffers,
familie en naasten
die getroffen zijn
essentie
door zijn voortdurende verandering
raak ik mee opgetild
in wat wacht om nieuw
herontdekt te worden
steeds weer tot er zich
in verweerd volgroeiing vormt
los van de wereld vol van mysterie
met hem essentie verken
volmondigheid
de stilte van het huis
herinnert haar
hoe ze in het donker
verder met poppen ging spelen
haar gedachten in een zakdoek
nat van tranen verfrommelde
tot volmondigheid toeliet
haar kindzijn te verhalen
in wonderlijke verwachting
haar volmaakt mooi zijn
laat me fantaseren
stilstaan in heerlijke observatie
ontdekken dat
in wonderlijke verwachting
een hart kan openbreken
het op zoek gaat
naar een steeds meer
weelderig beleven
samen
wij hebben niet gesproken
enkel elkaars hand vastgenomen
het pad verder afgelopen
op zoek naar onszelf
het samen zwerven
verrijkt ons leven
brengt volkomenheid
in wederzijdse deling
nauw verstrengeld
is sindsdien ons zijn
een droom die blijft
leven tussen bloemen
vraag je niet om vleugels
wijl wind gaan liggen is
wil me niet uitstrekken
in een leegte
met geen enkele betekenis
laat me woelen
in de aarde
leven tussen bloemen
die mij laten groeien
in warm thuisgevoel
zonder toekomst
als bomen en struiken
met ontij aan hun zijde
het bos als een wankele samenhang
zonder hartslag doet kijken
dan is het hel niet langer hemel
die gestalte geeft
hoe zij zich ook richt
naar ’t licht
om zijn glimlach
te zien oplichten
steeds vaker
gaat hij
in de greep
van honger slapen
vermoeid van
’t leven hier
het droomblauwe
aanraken
kleuren terug het beleven
wanneer ze tegen de wind
het uitzicht in ziet hoe regen
een zilverwitte winter versmoort
wordt hij met herinneringen
weer bovengehaald
even maar want de zaailingen
van verleden jaar
die ze plots langs de weg
als bomen bemerkt
kleuren terug het beleven
als veeg hoopje mens
telkens zo anders
heb ik je herontdekt
als rijpe rust
in mijn bestaan
het prille dat openbloeit
vanuit ooglijk blank
een dode droom
die ik grijs begraaf
tot wanneer ik als veeg
hoopje mens één met je wordt
vrijuit leven
pas wanneer de wirwar
van mistig zicht
is open gewaaid
het ademen vrijlaat
oreert leven zich voluit
tussen bos en erf
omdat ze op een stuk niemandsland
tussen bos en erf
onterecht gestalte geven
aan dood en verderf
declameer ik honingzoet leven
tot ze zich manifesteren
met me mee
over essentie filosoferen
met regenbogen dwepen
als ik je streel
wees dan even stil
geniet van mijn vingers
en weerkaats mijn gevoel
met bereikbaarheid
zodat we kunnen zweven
in hetzelfde licht
met regenbogen dwepen
geen waan gedogen
maar samen begeerte doven
in open communicatie
omdat urenlang niks horen zeggen
niet aan te horen is
heb ik het als eentonige
kwelling naar binnengekeerd
met het eeuwig ruisen van de zee
mee beginnen zingen
tot ik in open communicatie
de stilte ben vergeten
slaapdronken
nog voor een slaapdronken aarde
zich door uitdromende witlijkende
zijde toegedekt weet ben ik opgestaan
om te ontdekken dat
het vlokjes rode passie zijn
die de dag wonderlijk openplooien
volle maan
diep in de nacht
gonst de gedachte
het licht van de maan
te gaan vangen
me klaarwakker
een groeiende verstrengeling
hoe trachtte ze
een landschap te schetsen
waar bij iedere pennentrek
een groeiende verstrengeling
met verbeelding merkbaar werd
middels rijk geïllustreerde gedachten
stenen kon verleggen
om in het spoor
van meer levensvervulling
haar doel te halen
mijn eigen blauw
pas als wolken
hemeltergend traag
in wit feestelijk gewaad
de harde wereld opentrekken
ontdek ik mijn eigen blauw
dat zich als warm verlangen
tussen hartstochtelijk
nieuw leven innestelt