als veeg hoopje mens
telkens zo anders
heb ik je herontdekt
als rijpe rust
in mijn bestaan
het prille dat openbloeit
vanuit ooglijk blank
een dode droom
die ik grijs begraaf
tot wanneer ik als veeg
hoopje mens één met je wordt
vrijuit leven
pas wanneer de wirwar
van mistig zicht
is open gewaaid
het ademen vrijlaat
oreert leven zich voluit
tussen bos en erf
omdat ze op een stuk niemandsland
tussen bos en erf
onterecht gestalte geven
aan dood en verderf
declameer ik honingzoet leven
tot ze zich manifesteren
met me mee
over essentie filosoferen
met regenbogen dwepen
als ik je streel
wees dan even stil
geniet van mijn vingers
en weerkaats mijn gevoel
met bereikbaarheid
zodat we kunnen zweven
in hetzelfde licht
met regenbogen dwepen
geen waan gedogen
maar samen begeerte doven
in open communicatie
omdat urenlang niks horen zeggen
niet aan te horen is
heb ik het als eentonige
kwelling naar binnengekeerd
met het eeuwig ruisen van de zee
mee beginnen zingen
tot ik in open communicatie
de stilte ben vergeten
slaapdronken
nog voor een slaapdronken aarde
zich door uitdromende witlijkende
zijde toegedekt weet ben ik opgestaan
om te ontdekken dat
het vlokjes rode passie zijn
die de dag wonderlijk openplooien
volle maan
diep in de nacht
gonst de gedachte
het licht van de maan
te gaan vangen
me klaarwakker
een groeiende verstrengeling
hoe trachtte ze
een landschap te schetsen
waar bij iedere pennentrek
een groeiende verstrengeling
met verbeelding merkbaar werd
middels rijk geïllustreerde gedachten
stenen kon verleggen
om in het spoor
van meer levensvervulling
haar doel te halen
mijn eigen blauw
pas als wolken
hemeltergend traag
in wit feestelijk gewaad
de harde wereld opentrekken
ontdek ik mijn eigen blauw
dat zich als warm verlangen
tussen hartstochtelijk
nieuw leven innestelt
verdronken souvenirs
puur bedoeld als vermaak
a straight bourbon whiskey
in een zee van tijd
lijkt haar te inspireren
om een blos te blozen
bij verdronken souvenirs
boven verbeelding
hangt er wazige weemoed in de lucht
dan zal ik hem als broos fluweel verkoesteren
tot een sfeerbeeld van wolkige gevoeligheid
waartussen je pozend kunt gaan zitten
één met de stilte dromend vlinders vleugels geeft
die boven verbeelding zweven
de dans der doden
omringd met blauwe flarden
bovenaardse schijn
die hun zijn niet verbloemen
bewegen ze licht
in toekomstgerichte
eigenbeweging
de dans der doden
zonder leven op aarde
ooit nog aan te raken
zelfs jezelf niet meer herkent
samen hebben wij
naar de sterren gekeken
net zolang je ging beseffen
dat het echt nacht was
en met jezelf
kon gaan slapen
terwijl ik diepstil
bij jou ben blijven waken
bang dat je in mistig zicht
zou herontwaken
waar alles zich
weer vaag stelt
zelfs jezelf
niet meer herkent
als een adem van eeuwigheid
rust onder hun veren
wanneer zij
zachtvloeiend
stillevens tekent
als een adem
van eeuwigheid
omfloerst
met tedere koestering
met zomerzoete droomsels
als bij een bijtende kou
de morgenstond
zijn kristallen
niet openbloeit
een rode gloed
de bomen
nog donkerder intekent
dan tijdens de nacht
help ik mezelf
voorbij deze neerslachtigheid
met zomerzoete droomsels
onder een gebloemd dekbed
in mijn schaduwspel
schim een leven
in mijn schaduwspel
claim een toekomst
die er nooit zal wezen
de morgen
wacht je immers niet
zal ik jou
eindelijk vleugels geven
vanzelf doodgegaan
toen leven door ijzige kou
zich breekbaar uitte
tijd er zich spoorloos
in verloor
wij in die besloten droom
met de ogen dicht
bleven stilstaan
is alles vanzelf doodgegaan
in de hitte van het ogenblik
hoe bloei ik mijn schoonheid open
wanneer je me adembenemend
hemeltergend traag
uitdagend aanraakt
zo sterk verlangen verhevigt
dat ik in de hitte van het ogenblik
me helemaal durf overgeven
aan de behoefde me één te weten
zwelgend gekrijs
hartveroverend hoe hij van licht
ontvlambaar oranje
naar laaiend passievol rood
winter warm inknoopt
tot één en al
zwelgend gekrijs zijn
donkergroene hardnekkigheid
uitdijend teruggeeft
de stille sneeuw
toen de lach van een heldere maan
over de stille sneeuw zozeer de rijkdom
van mijn gedachten verspreidde
ben ik met een gerust hart naar de
neerdwarrelende vlokken gaan kijken