zelfs jezelf niet meer herkent
samen hebben wij
naar de sterren gekeken
net zolang je ging beseffen
dat het echt nacht was
en met jezelf
kon gaan slapen
terwijl ik diepstil
bij jou ben blijven waken
bang dat je in mistig zicht
zou herontwaken
waar alles zich
weer vaag stelt
zelfs jezelf
niet meer herkent
als een adem van eeuwigheid
rust onder hun veren
wanneer zij
zachtvloeiend
stillevens tekent
als een adem
van eeuwigheid
omfloerst
met tedere koestering
met zomerzoete droomsels
als bij een bijtende kou
de morgenstond
zijn kristallen
niet openbloeit
een rode gloed
de bomen
nog donkerder intekent
dan tijdens de nacht
help ik mezelf
voorbij deze neerslachtigheid
met zomerzoete droomsels
onder een gebloemd dekbed
in mijn schaduwspel
schim een leven
in mijn schaduwspel
claim een toekomst
die er nooit zal wezen
de morgen
wacht je immers niet
zal ik jou
eindelijk vleugels geven
vanzelf doodgegaan
toen leven door ijzige kou
zich breekbaar uitte
tijd er zich spoorloos
in verloor
wij in die besloten droom
met de ogen dicht
bleven stilstaan
is alles vanzelf doodgegaan
in de hitte van het ogenblik
hoe bloei ik mijn schoonheid open
wanneer je me adembenemend
hemeltergend traag
uitdagend aanraakt
zo sterk verlangen verhevigt
dat ik in de hitte van het ogenblik
me helemaal durf overgeven
aan de behoefde me één te weten
zwelgend gekrijs
hartveroverend hoe hij van licht
ontvlambaar oranje
naar laaiend passievol rood
winter warm inknoopt
tot één en al
zwelgend gekrijs zijn
donkergroene hardnekkigheid
uitdijend teruggeeft
de stille sneeuw
toen de lach van een heldere maan
over de stille sneeuw zozeer de rijkdom
van mijn gedachten verspreidde
ben ik met een gerust hart naar de
neerdwarrelende vlokken gaan kijken
met kloppend hart
zacht bescheiden weelde
viel in onontkoombare
witte oneindigheid
koud neer
waarin ik met kloppend hart
door de verstilde schoonheid
van geheimhouding
die op beslotenheid teerde
verankerd dreigde te verzinken
vervulling
stadig voed je
met warme
behaaglijke handen
de zekerheid
dat zacht verlangen
leidt naar een volkomenheid
die vervulling biedt
tussen licht en donker
er vlaagt wit
dwalend zijde zacht
nakende sereniteit
over mijn werkelijkheid
aarzelend tussen
licht en donker
even wolkend
smelten gedachten
gehechtheid
weerglim ik
flemen gouden zonnestralen
warme schaduwen
op mijn lichaam
weerglim ik
eigen gedachten
uitgelaten naar de hemel
net zolang
tot sneeuwig grijs zich
met ons samenspel bemoeit
het wonderlijke
hoe schreit de morgen
zijn nevels neer
om open op te komen
oog en hart het genieten
geeft het wonderlijke
des leven te plukken
om mee te nemen langsheen
de grillige schimmen
van een sombere winter
in eigen ritme
in ontdekken ken ik
geen bestemming
stroom mee
in eigen ritme
soms ademhappend
om unieke schepping
slaat nevel neer
dan dringen zonnestralen
de slaperigheid in
breken open
wat verborgen leek met zo’n
volmaakte fijngevoeligheid
oorsprong terug
zijn waarheid schrijft
werk je uit je nacht
je hebt veel te lang geslapen
toe werk je uit je nacht
zie met de ogen van een kind
hoe nieuw de sterren
de hemel ontplooien
heimwee vreemd
als er niks meer zal zijn dan
een lucht waarin
wolken grijs zuchten
bomen met naar beneden
grijs ruisende twijgen
die hun laatste streven tonen
stil uitgestrekte schraalheid
waarin de ziel
nog nauwelijks praat
omstrengel mij
heimwee vreemd
en sterker dan de dood
je hart
als de stilte
ons inhaalt
ga ik met mijn hoofd
op je borst liggen
om je hart
te horen bonken
als stroomgebied
van verlangen
dat ik zozeer begeer
in oneindige weerklank
hou me dieper dan
om de nacht
blind te kunnen aanraken
in oneindige weerklank
angst en verlangen
te horen verhalen
bewondering
meegaand in groei
haar verlangen
tot openbloeien
ontdek ik de kracht
om donker te breken