Archief

hou van mij

glimlach om mijn onwetendheid

leer me reizen

naar eigen waarheid kijken

laat me mijn lichaam weten

vergeten in de tijd

In een oase

van wonderlijke verwezenlijking

waar de ziel

het hart over reikt

met de verste verte

van leven

binnen handbereik

ontdekt men zijn regenboog

vindt me

midden een vlucht

onvatbare vlinders

de geur van bloemen

een blauwe stille lucht

waarin vogels een blijvend duren sjilpen

gun me je dromen

dan geef ik jou

de mijne

kunnen we samen

een werkelijkheid ontdekken

die vleugels geeft

Alleen

de nacht bracht

de stilte nog dieper

alle woorden vervaagden

verward in een lege droom

achtergebleven tijd dwong me

tegen een muur van vergetelheid

Blijf me zien

zelfs al is de dood

me nu nader

dan het leven

zal ik morgen

niet meer aards

wezen

blijf me zien als

de schakel die jullie

met elkaar verbindt

verstil met mij

de wereld

verhef me

in jullie armen

naar de hemel

mijn leven

is dankzij jullie

mooi geweest

woorden

zinnen speelden

zich uit

tot doordroomde gedachten

onmooi bloeiende

wervelingen

die nooit

de aarde zullen raken

midden juichend

wit bloeiende uitbundigheid

weet ik eindigheid

te ontkennen

laat ik toe

dat ware weelde

me de adem

beneemt

gelukkig en niet bang

mijn hemel op aarde verken

blijf gedurig kijken

zien

hoe zij zich

als compleet

zichtbare waarheid

naar ’t licht uitplooit

een schoonheid

die me aanspoort om

binnen het raakvlak

van beleven

op zoek te gaan

naar haar geur

vol van innerlijke innigheid

volkomenheid

weet neer te schrijven