morgenbalsem

morgenbalsem
tussen dag en nacht van bestaan
met volle overgave
waarom heb ik
je niet gevraagd
om trager te gaan
toen ik je haastig
haastiger
gehaast
de ene drempel
na de andere
zag nemen
om zo snel mogelijk
je toekomst
veilig te stellen
in plaats van tussen
de eenvoud van dingen
met volle overgave te leven
morbide werkelijkheid
wanneer in tussentijden
men verwachting
doodzwijgt
meesmuilt
morbide werkelijkheid
in datgene
wat eigenlijk
nog nooit is geweest
zovele maskerskan men zichzelf
uit angst
herwinnen
wanneer je
in eigen ogen
durft kijken
of zal men
bij het zien
van zovele maskers
de blik afwenden
voor je in leegte
kunt staren
klaar
om het onbewuste
te ontmoeten
vol twijfel aan kracht

er overvallen me
geen schaduwen meer
van vlinderend bewegen
enkel doodse verstarring
van stramme stammen
vol twijfel aan kracht
die me
zo zeer bedrukt
dat ik erin berust
in vervloeiende schemerzone
tussen slapen en waken
wil ik schuchtere
dromen creëren
ze tussen de sterren hangen
om ze te laten
schitteren en glanzen
zodat in vervloeiende schemerzone
de eigenlijke ziel van mijn wereld
zich eindelijk vereeuwigd
alwetend ziende
verdiepen wil ik mij in jou
elke bevallige wending
van je glimmend lijf
zinnenstrelend in mij opnemen
je geur herkennen wanneer
ik baad in ondeugd
me voeden met de gloed
van bliksemende ogen
zodat ik geen nood
heb aan warmte
wanneer de nacht
mijn dag opvolgt
alwetend ziende
met de ogen dicht
me rijk
aan jou overgeef
hoe werkelijk mooi ze was
als deel van het geheel

het naar boven klimmen
om spelenderwijs
halsreikend
de weg te kunnen volgen
van ’t water onder ons
om even later vanop de grond
een vogelvlucht
in volle zachtheid van veren
proberen vast te houden
voor ze achter de horizon verdwijnt
doet ons beseffen
dat wij gelijk waar
onze eigen plaats
innemen
als deel van het geheel