met volle overgave
waarom heb ik
je niet gevraagd
om trager te gaan
toen ik je haastig
haastiger
gehaast
de ene drempel
na de andere
zag nemen
om zo snel mogelijk
je toekomst
veilig te stellen
in plaats van tussen
de eenvoud van dingen
met volle overgave te leven
morbide werkelijkheid
wanneer in tussentijden
men verwachting
doodzwijgt
meesmuilt
morbide werkelijkheid
in datgene
wat eigenlijk
nog nooit is geweest
zovele maskerskan men zichzelf
uit angst
herwinnen
wanneer je
in eigen ogen
durft kijken
of zal men
bij het zien
van zovele maskers
de blik afwenden
voor je in leegte
kunt staren
klaar
om het onbewuste
te ontmoeten
vol twijfel aan kracht
er overvallen me
geen schaduwen meer
van vlinderend bewegen
enkel doodse verstarring
van stramme stammen
vol twijfel aan kracht
die me
zo zeer bedrukt
dat ik erin berust
in vervloeiende schemerzone
tussen slapen en waken
wil ik schuchtere
dromen creëren
ze tussen de sterren hangen
om ze te laten
schitteren en glanzen
zodat in vervloeiende schemerzone
de eigenlijke ziel van mijn wereld
zich eindelijk vereeuwigd
alwetend ziende
verdiepen wil ik mij in jou
elke bevallige wending
van je glimmend lijf
zinnenstrelend in mij opnemen
je geur herkennen wanneer
ik baad in ondeugd
me voeden met de gloed
van bliksemende ogen
zodat ik geen nood
heb aan warmte
wanneer de nacht
mijn dag opvolgt
alwetend ziende
met de ogen dicht
me rijk
aan jou overgeef
hoe werkelijk mooi ze was
na donder en geraas
vind ik haar tussen wildgroei
van zompig lang
heel haar binnenste
wendt ze van me af
wikt en weegt dood
vervlucht stil in die ijle stroom
hoe kan ik haar bedenken
met woorden de wereld vertellen
hoe werkelijk
mooi ze was
als ik haar
rode bloembladen
nog in mijn handen hou
als deel van het geheel
het naar boven klimmen
om spelenderwijs
halsreikend
de weg te kunnen volgen
van ’t water onder ons
om even later vanop de grond
een vogelvlucht
in volle zachtheid van veren
proberen vast te houden
voor ze achter de horizon verdwijnt
doet ons beseffen
dat wij gelijk waar
onze eigen plaats
innemen
als deel van het geheel
alleen sterven
zwak schijnsel strooit
kwistig met eenzaamheid
wanneer ze
uit sluimer ontwaakt
enkel klokkengelui
over haar hoort bidden
het raakt haar dat zij
die tot het einde
de wereld lief heeft
moet sterven zonder iemand
die haar voeten wast
haar zal kammen
ontaard
verstoken van licht
nog voor ze
in witte wade
wordt gewikkeld
en in het graf gelegd
waar licht breekt
Ik dek het toe
met ongevoeligheid
waar licht op breekt
zodat het woelt en wentelt
om zichzelf
tot het vervaagt
los van wezen
in een nieuw bewegen
me wakker schrijf
verdonkeremaan
als diepe duisterschaduwen
van een bos vol stille bomen
verdonkermaan meedraagt
waar zelfs nachtvogels
niet overheen komen
omdat de kronkel
van leeg overheerst
waarom wil je dat ik verderga
op zoek naar allerwegen
als zelfs mijn zuchten
worden uitgewist
laat me toch
de tijd verdromen
langsheen die weg
vol klaprozen
de pure kracht van realiteit
hoe kan ik mij
nog langer verbergen
in de schaduw
van mijn vleugels
in doodslaap wegzinken
wanneer de zon
de wolken openschuift
ruimte geeft
om in het licht
de weg te vinden
naar een nieuwe wereld
waar dromen
gekleurd worden
met de pure kracht
van realiteit
verlangenin dromen
krijt verlangen
een donkere hemel
glanzend
strepen passie
kleuren leven
als een mooie reis
de nacht zacht
met een maan
die liefde
in een uitstalraam
plaatstillusie
in
onwaarschijnlijkheid
droom ik
ons jong
als verenigbaar
gevormd
elkaar
ontroerd te raken
heel vroeg in de morgen
we praatten
zwegen een poosje
en praatten dan verder
over bloemen en bomen
vogels die we hoorden
de natuur nog zo
verliefd slapend waarvan we
reeds een glimlach zagen
welke ons op witte wolkjes
naar verder ging brengen
zonder slapen
toen jij mijn naam noemde
zo zacht dat mijn verlangen
werd aangewakkerd
heb ik het licht uitgedaan
om met weinig woorden
en heel veel tijd
zonder slapen
tot dageraad vlaagt
op gevoel
de liefde te ontdekken
dag en nacht bleef donker
hoe ik ook trachtte
het met kracht
naar mijn hand
te zetten
dag en nacht
bleef donker
tot ik
met het hoofd
in de wolken
de grond ging voelen
geen moeite had
kleur te geven aan leven
het teveel hemel
in de stilte
vraagt ’t groene
te zingen
met kracht
van herinneringen
waar bloei en weelde
zit verweven
belevenals groene kroos
drijft beleven
op het gladde watervlak
het verdiept zich niet
maar verwaait gedeeld uiteen
tot bij de rand
om vervreemd van oorsprong
door harde waarheid
uit het water te worden gehaald
blijven qdemen
één en al inzicht
legt ze mist
om haar heen
wat ze voelt daar
zal ze later
dieper op ingaan
nu wil ze enkel maar
blijven ademen
de gedachte loslaten
tot ze
van binnenuit
zichzelf hervindt