alleen sterven
zwak schijnsel strooit
kwistig met eenzaamheid
wanneer ze
uit sluimer ontwaakt
enkel klokkengelui
over haar hoort bidden
het raakt haar dat zij
die tot het einde
de wereld lief heeft
moet sterven zonder iemand
die haar voeten wast
haar zal kammen
ontaard
verstoken van licht
nog voor ze
in witte wade
wordt gewikkeld
en in het graf gelegd
waar licht breekt
Ik dek het toe
met ongevoeligheid
waar licht op breekt
zodat het woelt en wentelt
om zichzelf
tot het vervaagt
los van wezen
in een nieuw bewegen
me wakker schrijf
verdonkeremaan
als diepe duisterschaduwen
van een bos vol stille bomen
verdonkermaan meedraagt
waar zelfs nachtvogels
niet overheen komen
omdat de kronkel
van leeg overheerst
waarom wil je dat ik verderga
op zoek naar allerwegen
als zelfs mijn zuchten
worden uitgewist
laat me toch
de tijd verdromen
langsheen die weg
vol klaprozen
de pure kracht van realiteit
hoe kan ik mij
nog langer verbergen
in de schaduw
van mijn vleugels
in doodslaap wegzinken
wanneer de zon
de wolken openschuift
ruimte geeft
om in het licht
de weg te vinden
naar een nieuwe wereld
waar dromen
gekleurd worden
met de pure kracht
van realiteit
verlangenin dromen
krijt verlangen
een donkere hemel
glanzend
strepen passie
kleuren leven
als een mooie reis
de nacht zacht
met een maan
die liefde
in een uitstalraam
plaatstillusie
in
onwaarschijnlijkheid
droom ik
ons jong
als verenigbaar
gevormd
elkaar
ontroerd te raken
heel vroeg in de morgen
we praatten
zwegen een poosje
en praatten dan verder
over bloemen en bomen
vogels die we hoorden
de natuur nog zo
verliefd slapend waarvan we
reeds een glimlach zagen
welke ons op witte wolkjes
naar verder ging brengen
zonder slapen
toen jij mijn naam noemde
zo zacht dat mijn verlangen
werd aangewakkerd
heb ik het licht uitgedaan
om met weinig woorden
en heel veel tijd
zonder slapen
tot dageraad vlaagt
op gevoel
de liefde te ontdekken
dag en nacht bleef donker
hoe ik ook trachtte
het met kracht
naar mijn hand
te zetten
dag en nacht
bleef donker
tot ik
met het hoofd
in de wolken
de grond ging voelen
geen moeite had
kleur te geven aan leven
het teveel hemel
in de stilte
vraagt ’t groene
te zingen
met kracht
van herinneringen
waar bloei en weelde
zit verweven
belevenals groene kroos
drijft beleven
op het gladde watervlak
het verdiept zich niet
maar verwaait gedeeld uiteen
tot bij de rand
om vervreemd van oorsprong
door harde waarheid
uit het water te worden gehaald
blijven qdemen
één en al inzicht
legt ze mist
om haar heen
wat ze voelt daar
zal ze later
dieper op ingaan
nu wil ze enkel maar
blijven ademen
de gedachte loslaten
tot ze
van binnenuit
zichzelf hervindt
valeriaan
hoe kan ik
haar plukken
zij die diepgeworteld
teer openbloeit
als een droom
in leven
Mu-Zee
vandaag
verzwijgen wij
leeftijd
in onze lach
een eeuwig jong
gezelschap
volop lol
trappend
langsheen
een ratatouille
van belevenissen
die Mu-Zee biedt
(tekenacademie op stap)
midzomernacht
als gedragen
door de dag
de nacht zoveel lichter
lijkt dan gisteren
magie tussen
wit walsende mistflarden
weggezonken schatten
rafelend blootlegt
weten we ons gezegend
met voorspoed
rijk vooruitzicht
vastgekleefd in stof
verbloemen ze
zichzelf
voor een te vroege zomer
terwijl onderaarde groei
reeds bekwaam is
om betekenis te geven
aan rijk vooruitzicht
door lust ingekleurd
wanneer dag en nacht samenkomen
donker in licht smoort
tot twilight zone
drijft elk op eigen adem
naar waar eeuwigheid
vleesgeworden illusies schept
door lust ingekleurd
(schilderij Pascal Vandensteen)
kwetterend gerucht
rukken ze zich los
weg van het nest
om met luid geschreeuw
en in wirwar
hun vrijheid te preken
even later zullen ze
naar het duister
terugkeren omdat
het met kwetterend
gerucht is vervuld
kruipt de kiltein weerklank van extase
kruipt de kilte
traag de ruimte in
die zichzelf steeds meer
en meer verdiept
in de leegte
de linde
weet ik hem
door overlevering
reeds over de helft
van zijn boomleven heen
nog steeds
bloeit hij
mijn zoete dromen
in juni dichterbij
al moet ik bijwijlen
zoemende bijen
als donker wolkje aan
de hemel erbij nemen