in 't geweeklaag van kraaien

in 't geweeklaag van kraaien
Herinneringsbuit
de branding
al wankelen zekerheden
vallen ze
in het hart van de zee
die overschuimt
in haar onstuimigheid
toch blijf ik
hoop en vertroosting zien
in de veranderlijke golfslagen
die volharden
dat er land is
verbloeit

heel zacht hoor ik
haar zuchten
om zichzelf te verhullen
zodat geen slijk
haar kan besmeuren
troebel kleuren
in de vloed van bestaan
als verbloeit zou worden
weg geplukt
de burcht
zo dichtbij
met heimwee naar vandaag

dit is niet zomaar
een alledaagse zomerdag
waar we met wanneer zien we
elkaar weer uiteengaan
maar een etmaal
dat jou en mij
naar een morgen brengt
met heimwee naar vandaag
het klinkklare van de regen
met alle ramen dicht
uitzicht op leegte
een wind die lijkt te zuchten
in zijn rustige voortvarendheid
ga ik een gesprek aan
met het klinkklare van de regen
om met eenstemmigheid onder
een nieuwe zon wakker te worden
waan ik mij
in zachte uitnodiging

zoals het lappendeken
op mijn bed
waarop ik nog niet
uitgekleed neerzijg
om de kleuren
warm te voelen
zo lagen de velden
gisteren in zachte
uitnodiging te wachten
op mijn thuiskomen