een droombeel (voor Bernadette)


ik heb nog altijd niet
over jou gedroomd
als heel existentieel
je blijft
een droombeeld
dat verlangt naar wezen
schilderij van Pascal Van Den Steen haar vader
een droombeel (voor Bernadette)

ik heb nog altijd niet
over jou gedroomd
als heel existentieel
je blijft
een droombeeld
dat verlangt naar wezen
schilderij van Pascal Van Den Steen haar vader
al blijft het hart hopen
meespelen
wit wolkje

wildvreemd dobberen
op rimpelende plooien
bood me
een blauwe hemel
waar ik mezelf als
wit wolkje terugvond
kristalbroze parels
volmaakt mooi

na je te hebben toegedekt
met schaduwgeruis
dat zo lekker naar stro ruikt
ga ik erover waken
niks je kan deren
in teder openbloeien
tot jij je helemaal vrij
voor niks beducht
losrukt uit je schuilplaats
jouw volmaakt mooie
met mijn ogen
rijk kan oogsten
met jou mijn lief

verdrinken
in uitgestrektheid
meedeinen
in rust
leren hoe je de sterren
van de hemel kan meenemen
zonder dat
iemand ze mist
met jou mijn lief
alleen
in de donkerte
wil zien
in de donkerte
verdriet
verdiept kleuren
om uit het kielzog
van dromen te komen
te ontdekken
wat bij mij hoort
wind waait
hoe waait hij
veranderlijkheid
over haar heen
wijd vloeiend
nimmer leeg
opdat zij
in zijn rijk avontuur
zichzelf wervelend
zou ontdekken
het verweerde
toch schreven sporen
in het landschap
het beulsrood verder
al werd het verweerde
door de tijdstroom heen
de schrale diepte ingedreven