de linde


het is de lente
die met frisse kleuren
en nieuwe geuren
de linde
in zijn nog donkere jas
doet verlangen
naar eigen
lindeknoppen
en blonde blommen
om vliegende stromingen
tot rust
te dwingen
de linde

het is de lente
die met frisse kleuren
en nieuwe geuren
de linde
in zijn nog donkere jas
doet verlangen
naar eigen
lindeknoppen
en blonde blommen
om vliegende stromingen
tot rust
te dwingen



zo graag
wil ik mezelf
aan haar kwijt
wanneer zij
in haar ontwaken
een schoonheid straalt
die zo’n volkomen
rust geeft dat stilte
niet wil wijken
openbloeien

bij de hulst
die het lijden
van Christus meedraagt
bemerk ik vandaag
kleine witte
openbloeiende bloempjes
die mij
met een heel ander gevoel
naar de wereld laat kijken
in het schaduw van het kruis
in de schaduw
van het kruis
valt me
jouw stilte op
tot ze
wordt gevoed
met herinneringen die als
kringelende schaduwen
zo gluiperend
van aard
nog steeds
mijn lijf verteren

over de stilte
blijft oud zeer wakkeren
nachtenlang
als een lange trilling
tot het doodgaat
als destijds
witter dan
’t wit van kleur
witte berkenstammen
als offer
wanneer vlammen uitslaan
zal zij de gloed inderhaast
trachten te smoren
omdat ze nooit meer als offer
hoog in de lucht
wil worden gestoken
waar stilte haast zichzelf verteerd
pas nadat
het neerdwalend donker
uit elkaar barst
de leegstroom
zich zwijgend
voltrekt
ruimte achterlaat
waar stilte
haast zichzelf verteerd
zal ik rust vinden
een zomers lied
ver in lente

onder weg ijlende
bloesembladen
staan groen
aangeklede bomen
weer bos
te wezen