tussen fantasie en werkelijkheid


toen ik
bij de aanblik
van uitgestrektheid
op de stilte stootte
ging ik ergens
tussen fantasie en werkelijkheid
mijn kijk
op de wereld herzien
tussen fantasie en werkelijkheid

toen ik
bij de aanblik
van uitgestrektheid
op de stilte stootte
ging ik ergens
tussen fantasie en werkelijkheid
mijn kijk
op de wereld herzien
in zichzelf

In hun kennen
van aarde
en hemel
staan ze
in zichzelf reeds
groot te wezen
nog voor het
bloesemende
wit
hen naar
welig sappige
volmaaktheid draagt
komen er nieuwe dagen


in de volheid van zomers leven
toen zij tijdens herfst
dor en broos wegkwijnden
dacht ik
de wereld donker
wist ik veel
dat verborgen in de schaduw
kracht diepgeworteld
zijn tijd wachtte
om in volheid
van zomers leven ons
in een telkens anders beleven
zijn eindeloze rijkdom te geven
verbloemd

de zachtheid
van warm verlangen
zit zo diep
verbloemd
in haar hart
dat het nooit
de dag zal vinden
oorsprong

nu reeds ligt oorsprong
diep onder de aarde
in zichzelf besloten
zwaar te ademen
omdat er weldra leven
schoorvoetend traag
als gebarsten ziel
uit vergetelheid zal kiemen
tussen hemel en aarde
in uitdagend groen
tot sterk gewortelde bloem
zal voortbewegen
in feeërieke schijn

het grillige dat
zwarte schaduwen
tegen de grijze lucht tekent
lokt de avond
in de hoop
dat het licht van de maan
met wolkjes koude adem
de hemel openbreekt
omdat het liever
in feeërieke schijn
het nabije
wil opwachten
morgen

dwarrelen ze licht
zuiver winterse betekenis
op d'aarde neer
dan nog
zal er morgen
lente wezen
met kleur op de wangen
het bleke stille
van mezelf
deed me
mijn ogen sluiten
lichaam
aan dromen
weggeven
tot ik het
ging doorzien
en ze wegrilde
zelf ging beslissen
om verder te slapen
of met kleur op de wangen
op te staan