broze intensiteit


toen overwaaiende
lichte wolkensluiers
ons toelieten
te genieten
van broze intensiteit
voelden wij ons
werkelijk bevrijd
van diep
verduikte somberheid
zo eigen aan
verwinterde eenzaamheid
broze intensiteit

toen overwaaiende
lichte wolkensluiers
ons toelieten
te genieten
van broze intensiteit
voelden wij ons
werkelijk bevrijd
van diep
verduikte somberheid
zo eigen aan
verwinterde eenzaamheid
enkel met mijn schaduwwanneer ik
deze morgen
eenig
de deur opendeed
glipte hij
langs me heen
mee naar buiten
in tegenstelling
tot mijn spiegelbeeld
dat binnenbleef
het ervaren
van alledag
weigerde
na te volgen
samen
lang uitgestrekt
naast het beleefde
lig ik stil te verlangen
naar handen
die me rondtastend zoeken
om geborgenheid te geven
wanneer de nacht
ons donker
onderdompelt
na de hel de hemel
zie hoe zij zich
in eindeloze deining
wenden en keren
naar vrijheid
tot het web
dat hen in grijze
mijmering vasthoudt
losscheurt
als lichte wolkenvlucht
na de hel
hun hemel
gaan ontdekken
wanneer ik verder kijk
tussenin waarheid en werkelijkheid
des duivels
om bij elke ademstoot
in de spots van bestaan
lichtheid mee te dragen
tot ik voorbij
de drukte raak
met kleur op mijn wangen
tussenin
waarheid en werkelijkheid
rustig ga zitten
de knotwilg

hoe fel
spreekt de wilg
lente
wanneer hij zelfs
na ’t snoeien
zijn groei laat zien
door ’t jonge gebroed
dat in zijn knoest
neerstrijkt
ploeterende gedachtengang

adem mijn kreten
neem me teder
laat me innemende
geborgenheid weten
zacht ogend kijken
naar de storm van leven
in de weelde van ‘t minnen
mezelf terugvinden
gelukkig wezen
elke veertiende
van de tweede maand
blijf ik
in verkenning van mezelf
even voor de spiegel stilstaan
om daarna
ondanks het ontdekken
van een rimpeltje meer
volmaakt gelukkig
verder te gaan
met nu te leven
en hoe