mijn vlieger
toen ik in mijn streven
je eindelijk eigen kleuren
had gegeven
bleef ik jou vasthouden
bang om bij de minste wind
je te verliezen
in plaats van los te laten
en de grootte van geluk
te ervaren
mijn vlieger
toen ik in mijn streven
je eindelijk eigen kleuren
had gegeven
bleef ik jou vasthouden
bang om bij de minste wind
je te verliezen
in plaats van los te laten
en de grootte van geluk
te ervaren
herwonnen schoonheidpas toen ik
het gebroken
transparante glas
in eigen trilling
ging zien
ontdekte dat
uit verwonding
opnieuw schoonheid
kon geboren worden
groeide mijn creativiteit
ging ik tevreden
over mezelf
mijn waardigheid
en trots
beetje bij beetje terugvinden
in verwarring
waarom toch
bleef de einder gisteren
apathisch klaarkijken
toen gebroken werkelijkheid
in verwarring
om hem heen waaide
jouw laatste warmte

teerhartig hoe jij
in doorschijnend
onomlijnd grijs
tussenin vlinderende
vlokjes onweerswolken
jouw zachte warmte
tracht weg te geven
vooraleer te worden weggeduwd
door eigenzinnig donker
dat bliksemschichten spuwt
karwij

Een kamer die droomkijkt
door de aromatische geur
van netgeplukte karwij
wimpelt woorden weg
laat me spelen
met de beelden
uit een ver verleden
waar wij tijdens hoogzomer
naarstig zaden
gingen uitkloppen
om tijdens ’t hooifeest
eigen likeur te kunnen smaken
samen naar later
de nacht nabij
zoek ik in de schijnen
van het donker
een onderkomen
waar ik hem
met mijn ogen
kan volgen
tot hij mijn bedoeling
doorgrondt
dicht bij mij
komt liggen
om samen
naar later
te zweven
laat leven in stroomversnelling
hoe graag
wil ik de totaliteit
van ’t beleven neerschrijven
nadat ik
in het voorbijgaan
licht werd aangeraakt
door een vlaag
van verhevigde gevoeligheden
die de liefde belichaamd
laat leven
in stroomversnelling
tussen licht en donker

de stilte
klatert zilver
sprankelt vage
onbestemde trillingen
tot een nomadisch bewegen
van diepe beroering
onweer en regen

al kent ieder seizoen
zijn vaste taken
het valt me zwaar
daarmee verder te gaan
omdat onweer en regen
uitzicht op leegte geeft
zelfs de geur van ’t hooi
doet vergeten
het vederlichte

mooie dagen wanneer
de tekenende weelde
der beemden
onze harten kleurt
in zijn vele nuances
het vederlichte
laat voelen
dat met leven stoeit