Laat me zien


heb me lief
in onze zee
van tijd
laat me zien
wat ik
ooit was
een wilde extase
gerijpt
in wezenlijke geborgenheid
Laat me zien

heb me lief
in onze zee
van tijd
laat me zien
wat ik
ooit was
een wilde extase
gerijpt
in wezenlijke geborgenheid
de vermoeide vlinder

met het hart reeds stil
laat een vermoeide vlinder
zijn ziel door de laatbloeier
toedekken
om in het diep
geborgen onderkomen
eindelijk de zoete droom
te slapen
harde noten

in de eerste jaren
van je bestaan
leek jij het dromerige
mee te dragen
schijn zo bleek
want toen reeds
ging je op zoek
naar de diepste zin
van je bestaan
de kracht van dragen
die ons vertelde
of we in het komende
harde noten moeten kraken
toeval
met ingekeerde gedachten
al lang
begraven
in de kleur
van grote diepte
die nimmer vervaagt
uitgestrekter
dan werkelijkheid lijkt
is ze gisteren
met ingekeerde gedachten
stil gestorven
't verborgen verdriet
ik loop het aan te zien
hoe ’t verborgen verdriet
zich in duizend kleuren schildert
in afwachting dat
hun stil gelaat
het “niet mezelf” meedraagt
verloren strijd

het broeiende
liet me reeds
ontwrichting voelen
edoch kwam
de verwarring zo hard
dat ik blind
ging zitten wachten
bang betrokken
te raken bij ‘t razend
openbreken
rijp graan
Na afwachten
en kijken
hoe ’t gezaaide
groeide en gedijde
vertelde de geur
en warme kleur mij
dat het tijd werd het heft
in eigen handen te nemen
snelhandelend het verworvene
rijp binnen te halen
om loon naar werken
te krijgen
meidoorn

midden somberheid
bloeit hij
bloedrood uit
staat warm
te leven
omgeven door vogels
die zich
weten te plezieren
in ’t herfstig zicht
verleiding
weet dat
wanneer de wind
gaat liggen
nevel over mistige
intimiteit spreekt
dan nog zal ik
de vage rondingen
der lijnen
als verpakte
romantiek zien