Herfstig zicht


een wadende uitbraak
van mist
onder ’t rode ochtendschijnsel
gunt mij
nog even respijt
om resterende maïskolven
te gaan oprapen
voor gakkende kraaien
ze in ’t licht van bestaan
weggraaien
Herfstig zicht

een wadende uitbraak
van mist
onder ’t rode ochtendschijnsel
gunt mij
nog even respijt
om resterende maïskolven
te gaan oprapen
voor gakkende kraaien
ze in ’t licht van bestaan
weggraaien
jouw knuffelkusjestoen ik in de kracht
van verbeelding
jouw knuffelkusjes
terug vond
ontdekte ik
het verlangen
dat vraagt
om herhaling
dat ik een vergissing ben
als demonen komen
mij in verdrukte
herinnering tonen
dat ik een vergissing ben
een zwakke schakel
in de menselijke ketting
die men moest elimineren
hoe kan ik dan verder leven
zonder het patroon
van haat en pijn
te doorbreken
om eindelijk mezelf te weten
overgaan
door de natuur
niet langer meer geleid
lijkt hij
in bestendige rust
vol afgunst
te kijken
naar hen die
groene uitlopers
krijgen
waar warme tonenalleen in mijn nacht
durf ik nog te dwalen
om zoekend
in een hartedroom
te ontwaken
waar warme tonen
nog liefde verwoorden
want in realiteit
spreekt enkel
nog eenzaamheid
in vele nuances

het schaduwrijke
bracht rust
liet liefde gedijen
in vele nuances
tot lichtdronken schichten
inderhaast overkwamen
bezeten de leegte vulden
met wat verbeelding tartte
halsoverkop verliefd
in wolken van damp

hoogmachtig reikend
in wolken van damp
spreidt het zich
om mensheid
om hen even later
mee te slepen
naar een laagte
waar onkunde kwelmt
wanneer ik ga mijmeren

hij die mij in de lente
knisperende liefdestaal
toefluisterde
mijn zwoele
zomernachten
wit omlijstte
waait nu
droef gestemd
met me mee
wanneer ik
ga mijmeren
over het voorbije leven
herfstig

met gedachten
bij voorbije tijd
waar het rijpe
in rijke overvloed
op de velden lag
overkijk ik
in een oogwenk
het wijdse
dat schraal
verloren staat
en zoek
een onderkomen
om droomslapend
de winter ’t overleven
tot de wereld herontwaakt