een winter lang
heb ik het landschap
een winter lang
in zijn vermoeidheid gelezen
eindelijk heeft zij
het zwart afgelegd
zich in bruin verheven
om in vol uitgevouwen zon
me te verhalen dat zij
bereid is tot geven
een winter lang
heb ik het landschap
een winter lang
in zijn vermoeidheid gelezen
eindelijk heeft zij
het zwart afgelegd
zich in bruin verheven
om in vol uitgevouwen zon
me te verhalen dat zij
bereid is tot geven
in mijn alleen zijner schreeuwt
geen eenzaamheid
in mijn alleen zijn
omdat ik
me omgeven weet
door leven
dat met boeiende beelden
hoofd en hart behaagt
schelpen rapenwanneer de zee
in haar oplichtend verhaal
het blanke zand verschept
en teruglegt
gaan wij
schelpen rapen
om onze bestemming
te verdagen
waar wij
ons vastklampen
aan souvenirs
om niet te vergaan
schrikt schemer wegdaar waar
de zee
blauwgroen
het strand op spoelt
schrikt schemer weg
ga ik
met wijdopen ogen
in het beweeglijke spelen
waar wezenlijke kleuren
me ruimte en vrijheid tonen
weg van de wereld
als pluizige sluier

bewonderenswaardig
hoe ze leegte
met leven merken
als pluizige sluier
hun geelwolkende rijpheid
omhoog laten kringelen
zelfs in hun moment
het zomergroen toelaten
te verwerkelijken
te jong
hoe kon ik verhopen
dat ik met mijn
heen en weer lopen
haar slaapwiegend
bij mij kon houden
zo de tijd rekken
om nog even alleen
met haar gelukkig te wezen
wanneer de illusie
toch wordt weggehaald
breekt fragmenteneen onvolmaaktheid
in de tijd
laat zich niet verstoren
zelfs niet door dromen
strekt zich uit
tot een blinde vlek
breekt fragmenten
vertekent en overdrijft
verloochent in verwarring
het leven
om duistere plannen
verder in te weven
gebaar jij
in voorjaarswinden
gebaar jij
hoe ik mij
gezwind moet bewegen
vrij ademhalen
tussen datgene
wat het leven
tekent
die liefde voedt
hemels
wanneer je zoete lach
met zintuigen speelt
me vleugelstil
laat verdrinken
in de nectar
die liefde voedt
ziel met ziel
verbindt