witte wolkenstippen
sensationeel
hoe witte wolkenstippen
in ’t blauwe
me zin geven
in zweven
vlinderend
laat bewegen
in een ontspoord
fantasietje
door de wind bemind
witte wolkenstippensensationeel
hoe witte wolkenstippen
in ’t blauwe
me zin geven
in zweven
vlinderend
laat bewegen
in een ontspoord
fantasietje
door de wind bemind
het starre kijken
wanneer donkere dromen
je overdag misleiden
het starre kijken
om een uitweg schreit
dan wil ik jou neerschrijven
zodat je in wakkere ogenblikken
het verleden steeds
kunt terugvinden
berkensapwijn (tanka)frêle brandnetels
herinneren me eraan
sapstroom van de berk
heel snel te onderscheppen
voor de takken gaan knoppen
te rotsvast
jarenlang
lag alles
te rotsvast
om er tegenaan
te gaan
tot ik besefte
dat het verliezen
kon verrijken
en eindelijk
ging klieven
tot ik ze wegkeek
in de drukte
bekroop me de angst
om te spreken
tot ik ze wegkeek
alleen met mezelf
de woorden
in inhoud
liet verder bewegen
de hazelaar
zelfs al blijft
’s morgens de rijm nog
tussen zijn takken hangen
met de lange
zacht slingerende slierten
bleekgeel goud
durft hij d’ expositie
winteremotie
in vraag stellen
het houden van
hard
loop ik weg
uit de eenzaamheid
om in mijn alleen zijn
het houden van
te vinden
schokschoudert zedraaierig in het hoofd
schokschoudert ze
de hoest weg
kruipt in haar ademnood
sidderend samen
met koortsige wanen
die haar zieltogend lijf
veranderend verder draagt
naar morgen
vergaap ik mijVooraleer
een grijsgekleurde hemel
godvergeten oogt
vergaap ik mij
een laatste maal
aan late zonnestralen
die mijn hart verwarmen
en het leven
intens omarmen
strelend voelen
pas wanneer wij
in een nacht
zonder licht
durven zoenen
strelend voelen
opgewonden raken
in het naar elkaar
toegroeien
onze drang ontdekken
om samen
de weg verder
te ontdekken
zullen wij
in het moment
het genot van
openbloeien kennen