maar ze zwegen
het bleef stil
toen ze elkaar
in verdergaan begroetten
één van hen
had moeten spreken
maar ze zwegen
wilden
alleen maar
in schuifelende voeten
een aarzeling horen
die eigen gedachten
verwoordden
maar ze zwegen
het bleef stil
toen ze elkaar
in verdergaan begroetten
één van hen
had moeten spreken
maar ze zwegen
wilden
alleen maar
in schuifelende voeten
een aarzeling horen
die eigen gedachten
verwoordden
hij wacht
er hangt een geur
van verloren waar
werd gespeeld samen
de schoolbanken gedeeld
hij koud
opgebaard wacht
op de stoet die naar
een warme herinnering tracht
een liefdessprookje
in haar verder aankleden
met een steunstok voor houvast
noemde men mij
vroeger
een kilometervreter
vandaag
heb ik halverwege
moeten opgeven
omkeren
naar wat was
ging niet meer
heb dan maar stilzittend
met herinneringen
naar de toekomst gekeken
waar ik met steunstok
voor houvast
op de tast zal verdergaan
de grens overschrijden
toen te eng
dwingender dan ooit
hun vleugels openden
zag ik ze
in hun steeds
verder kijken
de grens overschrijden
op zoek naar een tijd
zonder knellend keurslijf
winterslaap
zelfs al lijken de bomen
in herfstige tooi
zich te schromen
om hun naaktheid
diep van binnen
kennen ze rust
sust een geleidelijke groei
hun onzekerheid weg met dromen
die hen een lente tonen
waar ze in volle omvang
hun eerdere gratie
terug zullen verwoorden
de waarheid
ze maakt zich stilaan op
zodat men haar
bovengronds kan uitkleden
weten hoe ongedierte
haar ziel heeft aangevreten
in een oogwenk
mij lijkt
de tijd
voorbij
wanneer ik
omhoog kijk
tot een wankelend
ogenblik
men ogen
voor het grenzeloze
sluit
alleen
nam je mee
waar ik alleen
met herinneringen speelde
om te laten zien
dat ik in ’t terugvinden
me bij jou wil