Archief

van onstuimige hunkering

tot verstilde golving

werpt ze zichzelf met

een woordeloos verhaal

op het strand

waarin ze

vrede vindt

deze zwoele zomerdag

houdt mijn gevoelens

stil

tot de wind

met vederlicht gespeel

bloemblaadjes

zo bevallig laat zweven

dat ik het passionele

welke geurt naar houden van

diep in mezelf terugvind

stadig voed je
met warme
behaaglijke handen
de zekerheid
dat zacht verlangen
leidt naar een volkomenheid
die vervulling biedt

in de warmte

van het ogenblik speel ik

enkel met beelden

ziet ze de sterren
vol uitdaging
in beweging
tussen de takken
van haar berk

drukt ze zich
tegen de bast
voelt zijn diepe stilte
in haar te gast wijl
ze richting hemel kiest

in gedachten verder
steeds verder
d’r hart vol van hem
beseft dat op
het einde van een leven
enkel liefde overblijft

door zachte schaduwen gedragen
baart ze zichzelf als vlinder
neemt de taak op zich
de wereld dieper in te kleuren

na steelse ontmoetingen

vol haastige woorden loop ik

verloren in het donker worden

om na een vluchtige

welterusten kus

alleen te gaan slapen

als doodsbenauwd

steeds verder weg

van jou

het wordt niet donker

vannacht

door roze wolken

warme adem

van hen die verstrengeld

bij elkaar

weerspiegelingen

zoeken

in de schaduw verloren

een wazig mysterie

te nachtelijk

te zwaar beladen

door ’t verleden

als reeds onthecht

uit aardse schoot

een droeve mijmering

mijn deel

voorspellen ze ellende

de als hellevuur gekleurde bermen

net als destijds toen zij

op totaal verwoeste gronden groeiden

of wil zomer

me laten genieten

van het zuiver rood

dat leven geeft in plaats van dood