Archief

soms komt datgene

wat ik niet kan benoemen

weer bovendrijven

en nog steeds

bejubel ik het als

mijn eigentijdse kleine wonder

dat me

in grenzeloze verwondering

optilt

tot net boven de wolken

in een leven

na leven

pluk ik

een laatste klaproos

als een verloren droom

midden een veld

vol blauwe korenbloemen

die ik verweesd

aan de liefde uitbesteed

dezelfde dreef

dezelfde bomen

maar waar ben jij

die met mij bleef stilstaan

om de vogels te horen

die vol louter levenslust

het lied van

ons leven samen floten

Je kus

niet langer

een gewoon

alledaagse liefkozing

maar een diepgaande

werveling

die liefde

tastbaar maakt

roerloos

veelzeggend stil

met de ogen dicht

neem ik ieder geluid

als intieme vibratie

in me op

laat stromen

doorheen mijn lijf

tot het me warm koestert

bezield van waarachtigheid

teder zacht

verleid je mij

naar het dieper rood

op de bodem van je hart

waar ik

verzwelgend in het zoete

de grenzen van je dromen

eindeloos verken

straks als het regent

houden ze zich stil

maar nu mag ik me

verdiepen in hun refrein

voelen hoe ze

de voorbije dag welig

hartelijk licht bezingen

zo intens dat zelfs de tijd

hen ongemoeid laat uitzingen

tussen troosteloze uren

kwijt ze zich

tot vaagheid

droomt de hemel blauw

lente die zich ontbloeit

tot zomer

haar dood tot sprookje

korenblauwe schoonheid

verhaal me

over je bewegen

in de wind

hoe je tussen licht en schaduw

met de tijd mee

schroomvallig

liefde een naam geeft

door hun donkere zijn

en kleine verwarde hartjes

midden schemerige winderigheid

ril ik onzeker met hen mee

stil hopend dat de zon

met warme stralen

hen tot ontvlamd verlangen

in mijn wereld verbreidt

als aanhalige glimlachjes

midden mijn gedachten

neerschrijft