Archief

fouten maken is mogelijk

onontkoombaar

maar het betekent je einde niet

als ‘t je wordt vergeven

schade van crisis achterlaat

samen op zoek gaat

naar wat toekomst biedt

of ik het wil

om op deze manier

in niks opgeven verder

te gaan met mijn leven

wie ik ben

in het moment

van die aarzeling

Een grote schat
zwijgend, droomverloren
in een wereld van gedachten
door niemand ooit gekend
blauwt zacht doezelig
naar de oppervlakte
in stille hunkering

de pijn vergeten

angst verdreven

rust en vrede

een stille beweging

ademhaalt je

nog even

dan de wolken voorbij

zo eigen

zo zonder einde

om in nabije stilte

oorsprong

terug te vinden

als emotie

zodanig het raken vertaalt

de kamer alleen maar

het zuchten

van twee mensen draagt

schaduwen

zelfs de maan verleiden

wanneer ze samen neigen

dan zal het eeuwenoude spelen

’s morgens liefde weten

ziet ze de sterren

vol uitdaging

in beweging

tussen de takken

van haar berk

drukt ze zich

tegen de bast

voelt zijn diepe stilte

in haar te gast wijl

ze richting hemel kiest

in gedachten verder

steeds verder

der hart vol van hem

beseft dat op

het einde van een leven

enkel liefde overblijft

vindt rusteloosheid

zijn eigen droom zo dichtbij

het is des duivels

het morgenlicht

legt een gebied

vol nieuwe uitdagingen

voor me open

die me gretig maken

ze te ervaren

en toch ben ik ook bang

om onderweg herinneringen

kwijt te raken

heimwee te krijgen naar de tijd

die me gevormd heeft

tot wie ik ben

zelfs al heb ik

er een gebroken hart

aan overgehouden

hoe moet ik verder

wetende dat ik het anders

had moeten doen

is spijt genoeg

een verontschuldiging

om verdriet

ongedaan te maken

of zal het

ons leven

blijven beheersen

Zelfs wijl ik midden een invasie

verdonkerde schaduwen op kale takken

op bosbodem verterende stronken

met zacht klagende vleugels

van een vermoeide vlinder

een gebied in de kering moet achterlaten

waag ik het bij de overgang

van licht en donker

deemstering luchtig te houden