in eenheid van hart
trachten wij de wereld te redden
moeten wij erom geven
in de spanning van het moment
te velde gaan
meegaan in haar verhaal
hoe donker ook
trachten de hartslag te hervinden
die ons laat herademen
met zuchten vol groeiende zekerheid
rechten en waarden
haar laten exploderen
met vonken en vuur
tot een nieuw boegbeeld
met zicht op vrijheid
in eenheid van hart
waar ben jij
in mijn gedachten
en jouw dromen
gaan we die ene vlinder
achterna
een vrijheid
die ons vleugels geeft
ver voorbij
pijn en verdriet
waar ben jij
kerst volgend jaar
teruggekomen
als rust
normaliteit
binnen veranderend leven
zal zij mij helpen
de boom te versieren
met kerst
volgend jaar
en daarna
het herboren worden
heb midden alle moeite
van de wereld
de zon met een onzichtbare
draad aan de hemel gehangen
geen ge-overschaduw meer
die leven de grond inboort
maar licht en warmte
welke het aan oppervlakte brengt
zonder rustige wanhoop
maar zelfzeker naar
het herboren worden
toegroeit
met rust in mijn vleugels
hoop in mezelf wil vliegen
als een condor
beslommeringen voorbij
vrij
met rust in mijn vleugels
tussen eeuwige bloesems
als ongeschonden sluimering
thuiskomen
wijl de zon me warm
tot vereeuwiging streelt
dodelijk ongeval
een harde klap
jong mens
met grillig diepe nood
op mijn voetpad
dan berusting in d’ogen
de angst kwijt
zo ontsloeg God hem
van zijn pijn
aanvaarding
soms doe je gewoon
wat je moet doen
laat je het oude leven
voor wat het was
stap je het nieuwe
binnen met
onvoorwaardelijke
aanvaarding van realiteit
Hele fijne dagen toegewenst
en natuurlijk alle goeds,
gezondheid, geluk, liefde en
voorspoed voor het komende jaar
Martine
Gods gegeven
deze namiddag voelde
het winterlandschap aan
als een bloem
die door koesterende
zonnestralen zijn witte
kelkbladeren openbloeide
zo mooi dat ik
mij waagde
tot diep in haar hart
midden wonderlijkheid
evenwicht tussen hemel en aarde
als Gods gegeven ging ervaren
als schaduw
als alles is geweest
een donkere maan
geen lichtstralen meer geeft
wind
verdriet niet langer
wegwaait
werkelijkheid
haar vraagt te vervagen
tot schaduw
wentelt ze zich in
tot onzichtbaarheid
zijn einder ver voorbij
niet langer aan de rand
in haar spiegelbeeld
ontmoet ze
innerlijke bewogenheid
haar hele levensweg
van onder de sneeuw te halen
een verhaal met drijfkracht
dat deuren opent
waarachter warmte huist
een thuiskomen met
toekomst in zich