Archief

je schudt herinneringen uit

op ’t gras

ze blinken

licht hun kracht

wijd open

oogverblindend blank

overspoelen ze

mijn dag

huil me tot de maan

een licht midden duisternis

jouw weerspiegeling

na elkaar

te hebben meegemaakt

voel ik je diep in mij

als een innemende

zacht deinende koestering

die ik omzoom met

warme dartele gedachten

dat je maakt tot

eindeloze oneindigheid

in het heftig tekeergaan

van de wereld om me heen

laten mijn handen

houvast los

me de vaste overtuiging

dat liefde me zal opvangen

geruststellend vasthouden

wijl ik uitzie naar ’t licht

dat ogen opent

hart verwarmt

stil geluk leven beheerst

storm me niet langer

meer bruuskeert

leg mijn pen neer

en wacht tot woorden komen

die mij laten beschrijven

de chaos in mijn lijf

zodat ik mij eindelijk kan

verzoenen met de tijd

die mij steeds dichter brengt

bij onbewoonbaarheid

Jij

die ik diep in mezelf ontdek

als veel meer dan mijn denken

al die tijd in het ritme van

mijn hartenklop hebt verborgen

noem ik mijn wonder

ontmoet ik hem in mijn stilte

weet dat hij mijn leven draagt

in hem een vriend zie die ik

een gelaat durf geven

herken in broosheid

grootse dingen

zijn zo diep menselijke kant

pas dan weet ik mezelf helemaal

hoe graag wil ik

na een nacht

vol gitzwarte twijfel

die de tijd met

verwarring vertraagt

verzuchten in jouw

warm gloeiend bewegen

dat mijn toekomst op d’aarde

aan de hemel oplicht

iedere dag weer

tot ik er vast in geloof

dat er leven is na de dood

als een beslommering

hangt de mist

over mijn wereld

zodanig dat

het me verontrust

of de bloemen van gisteren

nog bloeiend uit

de verdrukking zullen breken

wanneer de dag oplicht

dan wel onder

een winterse horizon

begraven liggen

met een nieuw begin in zich

ooit terug te bloeien

toen ik de zon was kwijtgeraakt

aarde het middelpunt van

hemel en hel leek te zijn

kromp ik elke oneffenheid vlak

wachtte me stil weg

van donkere onenigheid

tot het moment

ik mezelf in een nieuw

daglicht durfde stellen

uit mezelf bloeiend

de wereld

een bevredigd hart gaf