moeder god
zonder ketens
gedachten of overtuigingen
ongeschreven regels
die me aan de grond houden
ga ik midden vrijheid
vrij
één met mijn wezen
haar mijn liefde geven
doorheen de seizoenen
voorgoed in mijn hart
vereeuwigen
zonder de minste weifeling
al kom ik van onderaan de heuvel
ook hierboven herken ik
het gouden licht dat tussen
de bomen duister inhaalt
met een gevoel van thuiskomen
in reden van aards bestaan
het hart van de berg zie praten
zelfs met de hemel
binnen handbereik
niet ophoudt me te verbazen
jouw wilskracht
steunt
daagt uit
ergert me
houdt vast
haalt uit
sowieso krachtig
maakt leven
boeiend
kwetsbaar
bereidt me voor
op een toekomst
met standvastigheid
bloeiend uitzicht
vandaag en morgen
overmorgen
waarbij je mij
verder draagt
als bijzonderheid
op een pad
bezaaid
met keien
volkomen
door liefde
ingesloten
Stippi
hij kende de kracht
mijn stilte te doorbreken
met aanwezigheid
(15 jaar lang)
in het voortbewegen van herfst
midden het verwachte
wil ik verdergaan
zien hoe de wereld zich
van rood in geel kleurt
ritseling van bladeren me
in een volmaakt gebaar toedekt
samen met de verademing
van een verhaal
die een toekomst verdicht
waarin nog steeds
de passie van ons verlangen
ligt verweven
een nieuw bestaan
brak rotsen open
nam in voortdurende verandering
alles als mysterie met zich mee
een oerbeweging
van levend water
hield mijn stilte
binnen zijn bereik
bracht me naar een einde
mijn oude leven voorbij
binnen glinsterend contourende
realiteit van de moezel
vrij met hem
vrij in mezelf
als een verheven ritseling
donkere wolken
haasten zich
vandaag voorbij
naar een open morgen
waar wij tussen de
dicht over elkaar
afgevallen bladeren
durven verdwalen
als een verheven
ritseling
naar ’t licht
van latere dagen
in vrije groei
één en al onszelf
intimiteit meedragend
een ademhaling
in ’t groeien
bloeien en vergaan
blijven wij dromen delen
geboren eens
gestorven samen
één ademhaling
die me liefhebben
zo schokkend
het moment voorbij
dat ik stil water
en ruimte nodig heb
om na te denken
over goed en kwaad
bereikbaarheid storend is
me een eiland weet
met enkel zij
die me liefhebben
dicht bij mij
(bloemstukje op weg naar 1 november zomaar verdwenen)
op weg naar 1 november
als regen plaatsmaakt
voor een hard
toeslaande noordwester
krimp ik niet weg
in een verwaaien
draag met sterke schouders
de last van afscheid mee
zodat ik ook liefde kan behouden
want hoe minder voelt
doodgaan dan aan