Archief

hoe ommuurt hij koud

de kilte

diepe stilte

zwarte schaduwen

zonder spraak die

vruchteloos revolteren

tegen de aarde

welke in zijn ronddraaien

aangedane smart

koppig meeneemt

eeuwen en eeuwen verder

hun oorlog

levendig houdt

je vurig explosief hart

heeft tumultueus

lagen steen

opgestapeld

gebroken

tot glooiende hellingen

bizarre rotsen

blauwgroene maren

waarrond een verscheidenheid

van kleuren opbloeien

in weelde zich verder uitzaaien

tot een paradijs

teneinde ik me

met een gevoel van lichtheid

vrij  kan bewegen net als

die dartele vlinders om me heen

wijl kerkklokken

luiden

in stilstaande tijd

grenzen moet verleggen

niet kan bevatten

wat is gebeurd

begrijpen en accepteren

onmogelijk is

weent ‘t hart

zijn tranen van ontferming

verstrooi je

in mijn schaduw

als bron van inspiratie

vindingrijke waarachtigheid

die ik laat groeien tot inhoud

te mooi voor woorden

maar me hoe dan ook

tot schepper maakt

creator van levensgeluk

zo diepgeworteld dat

mijn ziel zich met

blijvende bloei verrijkt

met de wind

geef ik geurende

bloemblaadjes mee

naar het bestaan

waar ik naartoe leef

een vrij verrijzend zicht

zo nauw verwant met dromen

mijn naam

gemeenzaam zal

worden uitgesproken

het wilde waaien

verzucht mij

in begeerte

waar ik in verdrink

als stilleven

een traag

wegijlende

nulliteit

tot ik

ga meedeinen

adembenemend