Archief

ondanks hun voorbij snellen

om wonderwerken

niet te mislopen

die soms in

een fractie van een seconde

verloren gaan

is zij stil blijven staan

om de hemel als deel van haar

te ervaren

donkere dagen zoveel lichter maakt

een zienswijze

die zij gelukkig draagt

trillende heuvels

met kleuren ooit

door mij gevangen

werpen nu ook

schaduwen

licht vaardig

weliswaar

van op de plaats

waar ik

nu sta

spoken beelden

als vuurgevaarlijk

vanachter de horizon

een explosie

van verwondering

zal ons dwingen

te ervaren

dat de hemel in zijn

geen grenzen kennen

toch een vertrouwen van

schoonheid schenkt

die gedijt

binnen onszelf

last afgooit

als nietigheid

stof op de grond

kwijnend leven

door de mens

aan de wereld gegeven

vraagt om uitvergroting

van dromen

gesloten ogen

waarachter bomen

zich tooien met bloesems

die het verhaal van

dat ene zaadje meedraagt

met de hoop

op betere tijden

als mist me opneemt

tot ver uit zicht

tijd stil

als in slaap ligt

neerslachtigheid

me neerhaalt

licht jij het anker

zet alle zeilen bij

tot de zon

in zicht komt

omdat urenlang niks horen zeggen

niet aan te horen is

heb ik het als eentonige

kwelling naar binnengekeerd

met het eeuwig ruisen van de zee

mee beginnen zingen

tot ik in open communicatie

de stilte ben vergeten

in niemandsland

slaan ze

spijkers in lijkkisten

kinderen aan ’t front

verdriet spreekt oneindigheid

geen woord

die de stilte overheerst

dat wat ze van oorlog verwachten

verdiept

de reeds donkere nachten

dood overheerst moeders gedachten

nu winter

ijzig binnentrekt

zal ik koukleumend

de lente achterna moeten

tot ik ze zie bloeien

hunkerend neerga

om met open neusvleugels

haar geur te laten overkomen

noblesse oblige me meetroont

tussen velden klaprozen

langs hartje zomer om midden

hopen afgevallen blad

een laatste roos te plukken

jij en ik in meervoud

laten met waanzinnige hartenklop

sentimenten uitgroeien

tot een verlangen naar gehechtheid

die duidelijkheid schept bij elk van ons

liefde in zijn totaliteit omschrijft

een kijk op eeuwigheid midden leven

laat beseffen dat mijn grootste vijand

de onwetendheid is dat wij het land toebehoren

het rotsvast geloven ons een toekomst schenkt