Archief

ergens tussen mij

en onwerkelijkheid

lijken bomen

zich te verdromen

als verloren vormen

van stilte

tot ik aanneem

dat geloven in leven

hun gaande houdt

mijn lente

zullen bloeien

met hoopvol uitzicht

onvoorwaardelijk

vraagt om na te denken

over werkelijke liefde

adem diep

tot mijn ziel

de ruimte krijgt

sterren aan de hemel

te hangen

met vol besef

dat duisternis

onwetendheid is

sinds ze binnen

die ene minuut

hun leven

heeft verloren

tracht ze

alles kwijt te raken

omdat herinneringen

teveel pijn doen

vergooit zelfs

zielenroerselen

tot buiten bereik

van sterrenschijnsels

In sobere aardkleuren

creëert ze

een uiterlijk vertoon

diepzinnig mooi

dat ik erin

wil verzinken

herkomst en mysterie

terugvinden

strelende handen

zacht verlangen

liefde ontvangen

niks doet er mee toe

vandaag

alleen het onverwachte

dat een nieuwe wending

aan mijn leven geeft

ik laat de wereld

me niet vertellen

dat sterven

het ergste is

maar willen inslapen

zonder een laatste kus

van hen die

me leven hebben gegeven

omdat ze

niet begrijpen

dat ik het moe ben

pijn te hebben

een klein knipoog-sterretje

naast opa-ster wil zijn

dacht donker

schilderde

licht

op een blauwe

achtergrond

wit

lijntjes

grijze emoties

om dieptekracht

te geven

aan de bloei

van mijn hart

door mijn ziel

ingegeven

midden schimmige omfloersing

dat alle bewegingen

in de lucht onderbreekt

donker schokschouderende

heuvelruggen die zich

als een soort laatste eerbetoon

rond hen uitstrekken

wacht ze met handen

die vasthouden stilaan loslaten

op het uithalen

dat zijn laatste adem breekt

door te vertoeven

in een wereld zoveel

groter dan gisteren

waar zonsopgangen telkens

weer rood openbloeien

tegen een blauwe hemel

vol met mogelijkheden

die gelukkig zijn voedt

wil ik een vlinder zijn

met een zwak voor bloemen

vol honingzoete werkelijkheid